เพียงฟ้าเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบหอมหวานสลับเร่าร้อน สมองที่คิดต่อต้านพร่าเบลอเมื่อเทมส์ไม่เปิดโอกาสให้ทักท้วง เนิ่นนานหลายนาทีกว่าบทลงโทษจะจบลง เพียงฟ้าเกาะแขนแกร่งพยุงตัวขาอ่อนจนแทบทรุด ก่อนเงยหน้ามองคนเด็กกว่าด้วยดวงตาหยาดเยิ้ม
“ยอมรับได้รึยังครับ หืม”
เทมส์ถามย้ำก่อนปาดนิ้วเช็ดคราบน้ำสีใสที่ย้อยลงมาจากปากอิ่มบวมเจ่อ เพียงฟ้าหลบสายตาหน้าเห่อร้อนกับการกระทำนั่น
“แต่มันเป็นไปไม่ได้”
ปฏิเสธพร้อมยันมือกับอกหนาเมื่อเทมส์โอบรัดเอวบางให้แนบชิดอีกครั้ง
“บอกมาสิครับว่าไม่ชอบเทมส์”
เทมส์เชยคางมนขึ้นให้คนที่หลบเลี่ยงสายตาจ้องกลับ มืออีกข้างกอดเอวบางแนบแน่นไม่ให้อีกคนหนีไปได้
“เทมส์”
เพียงฟ้าเรียกคนที่บังคับให้จ้องตาเสียงเบาหวิว ใจเต้นรัวกับสายตาราวหลุมลึกดูดดึงให้เธอตกลงไปอย่างไม่อาจห้าม เธอรู้มาแต่แรกแล้วว่าถ้าไม่รีบออกห่างจากเทมส์จะไม่มีวันห้ามความรู้สึกได้ ลึกๆเธอเองก็กลัวว่าความรู้สึกของเท
