หลังจากกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ ฉันกับไอ้มี๊มุ่งหน้าไปยังสนามยิงปืนทันที ฉันเบิกปืน ลูกกระสุนออกมาสองชุด และหูฟัง ฉันมองพี่ๆ ที่เดินไปเดินมายิ้มให้ฉันทุกครั้ง และน้องๆ ก็ยกมือไหว้ฉันกับไอ้มี๊ด้วยความเคารพนอบน้อม ฉันพอจะรู้ระบบรุ่นพี่รุ่นน้อง ใครอาวุโสกว่าจะได้รับการเคารพอย่างดี
ฉันเดินไปจุดยิงปืนใส่หูฟัง จับปืนให้มั่นและยิงออกไปหลายนัดตรงเป้าทุกนัด จนไอ้มี๊หันมามองฉันด้วยความแปลกใจว่าทำไมฉันยิงได้แม่นยำแบบนี้ ทั้งที่ฝึกได้ไม่กี่ครั้ง ฉันใส่กระสุนและยิงอีกครั้งต่อกันอีกหลายนัด
“มึงหัวไวมาก มึงแม่นยำได้ขนาดนี้ กว่ากูจะยิงได้ชำนาญต้องใช้เวลาหลายอาทิตย์ บางคนเป็นเดือน” ไอ้มี๊เอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“กูก็ยิงไปมั่วๆ นั้นแหละ แต่แม่งตรงเป๋าเอง” ฉันบอกด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ไอ้มี๊เดินออกมาหาฉัน แล้วตีไหล่ฉันเบาๆ
“อีดาว มึงมีอะไรในใจมึงบอกกูได้ กูเห็นมึงเป็นพี่เป็นน้อง ไม่ว่ามีอะไรไม่สบายใจมึงระบ
