หลังจากไอ้คิมพูดคุยกับคนขายโรงแรมเสร็จสรรพ มันก็ขับรถออกมาจากโรงแรม มุ่งตรงมายังแหลมยื่นลงไปในทะเล เขาเรียกกันว่าแหลมพรหมเทพ ไอ้คิมมันบอกว่าพระอาทิตย์ที่นี่ตกสวยมาก และตกช้าที่สุด ฉันลงจากรถเดินลงไปยังทางคนเดินนั่งลงบนดินที่แข็ง ส่วนไอ้คิมยืนมองพระอาทิตย์ที่กำลังกระทบลงผืนน้ำในยามเย็น
“ลงมานั่งด้วยกันสิ” ฉันบอกแล้วกางเกงมันเบาๆ ไอ้คิมหันมามองฉันแล้วถาม
“มันเปื้อน” ไอ้คิมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คุณหนู มันซักได้ค่ะ” ฉันบอกด้วยรอยยิ้ม ไอ้คิมทำหน้าเซ็งๆ แต่ก็นั่งลงแต่โดยดี ไอ้คิมมองไปยังท้องทะเลกว้างด้วยท่าทางสบายใจ นานๆ ครั้งที่ฉันเห็นท่าทีที่ดูผ่อนคลาย ในชีวิตประจำวันมันมีแต่เรื่องเครียด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องที่บ้าน และเรื่องอีกมากมายที่ฉันยังเข้าไม่ถึงใจมัน ฉันรู้ว่ามันต้องรับภาระหนักแค่ไหนบ้าง พี่สาวก็ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากกิน นอน ดูซีรี่ย์ ร้องคาราโอเกะ และเข้าสปา เข้าใจแหละว่
