“มึงก็รู้ว่ากูไม่ทำให้มึงมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้หรอก” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ทำไมนะ กูคิดถึงแต่ห้องแดงของมึงนะ” ไอ้คิมบอกด้วยรอยยิ้ม
“กูไม่ทำแบบนั้นกับมึงหรอก” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ทำไม กลัวกูเจ็บเหรอ” ไอ้คิมบอกด้วยน้ำเสียงยียวน
“กูกลัวมึงจะช็อกตายชะก่อน” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทิ้งบุหรี่ลงถังขยะ แล้วจะกล้าเดินกลับไปในห้อง ไอ้คิมกลับจับมือของฉันไว้
“เดี๋ยวก่อน” ไอ้คิมบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทอดสายตามองนัยน์ตาของฉันที่กำลังอ้อนวอน
“มีอะไร”
“อยู่กับกูก่อนได้ไหม” มันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฉันจึงมายืนข้างๆ มัน มันกลับโอบกอดฉันและจูบที่แก้มเบาๆ
“อยู่กับกูนะ ดาว” มันบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และน้ำเสียงนั้นช่างอ่อนโยน ในขณะเดียวกันมันแฝงไปด้วยความหวาดกลัว ฉันจับแขนมันทั้งสองข้าง แล้วหันหน้าเผชิญกับมัน
“ได้คิม กูจะอยู่กับมึง ทุกที่ที่มึงต้องการ”
“ขอบใจ”
“คุณคิมครับ” เสียงของพี่
