ฉันแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยคุณหนูแขแทบจะไม่อยากให้ออกจากห้อง จนฉันต้องหนีออกมาจากห้องขณะที่คุณหนูหลบไปแล้ว เพราะเต้นแร้งเต้นกาในห้องของฉัน ไม่เช่นนั้นไอ้คิมคงด่าหูชาแน่ ทันใดนั้นพี่อดุลในชุดสูทเซ็ตผมเนี้ยบมากๆ เพราะต้องตามไอ้คิมไปด้วย เขาก้าวเดินมาหาฉัน
“ลงไปชั้นล่างได้เลยคุณคิมรออยู่ที่รถ” พี่อดุลบอกฉันเช่นนี้
“ขอบคุณค่ะ” ฉันบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินไปที่หน้าบ้านเห็นไอ้คิมยืนที่หน้าบ้าน กำลังคุยกับบอดี้การ์ดและพี่รุจ
ฉันจึงก้าวลงบันไดช้าๆ มือเรียวทั้งสองข้างจับกระโปรงขึ้นเล็กน้อยไม่ให้สะดุดบันได แต่ทันใดนั้น เธอกลับสะดุดกับขาตัวเอง แต่ไอ้คิมเข้ามาประคองฉันไม่ให้ล้มลง
ฉันมองสายตาของมันที่ดูอ่อนโยน สุขุม และสุภาพบุรุษในเวลาเดียวกัน ฉันเองก็อดชื่นชมไอ้คิมในใจไม่ได้ว่า วันนี้มันหล่อแค่ไหน ฉันจึงรีบตั้งสติ แล้วยืนตัวตรงทันที ไอ้คิมยิ้มกว้างมองมายังฉัน กูนี่อ๊ายอายต่อหน้าพวกพี่ๆ ที่ยืนอยู่ตรงน
