หนึ่งเดือนต่อมา
ราฟาเอลผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าครามดุดันเข้ามาในห้องประชุมภายในบ้านของลูเซียโน่อย่างเชื่องช้า ลูเซียโน่ วินเซนต์ และคามิลโล นั่งอยู่ที่บนเก้าอี้รอบโต๊ะประชุม เมื่อราฟาเอลเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มทั้งสามคนก็หันมามองราฟาเอลที่หายตัวไปอยู่ที่ไทยเป็นเดือน
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลูเซียโน่พยายามทำงานให้หนักเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมีเวลาไปคิดเรื่องอื่น ในทุกๆ วันลูเซียโน่ต้องไปกาสิโน ผับ และปิดท้ายด้วยสนามแข่งรถ เขาดื่มเหล้าทุกวันเพื่อให้ตัวเองหลับไปโดยที่ไม่ต้องคิดถึงผู้หญิงคนนั้น
“ไงไอ้เสือ หายไปนานเลยนะมึง” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาทันทีที่ราฟาเอลเข้าไปในห้อง
“เออ” ราฟาเอลตอบกลับสั้นๆ ก่อนที่เขาจะก้าวไปนั่งลงข้างๆ ลูเซียโน่
“ไม่บอกพวกกูหน่อยหรือไงว่าไปทำอะไรที่ไทย” วินเซนต์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามราฟาเอลถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ก็ทำงานไง” ราฟาเอลไหวไหล่พลางตอบกลับ
“ทำงานอะไรเป็นเดือน”
