ตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว ร่างกำยำของลูเซียโน่นั่งอยู่บนรถคันหรูสีดำเงาวับ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและเปิดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้กล้ามเนื้ออกแกร่งแน่นๆ มือแกร่งยกโทรศัพท์แนบหูในท่าทางเอนกายไปกับเบาะหลังหนังหลังคนขับรถ
“ผมกำลังจะเข้าไปหานะครับ” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มบอกกล่าวกับปลายสาย เมื่อบอกกล่าวกับปลายสายเสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่ก็ยกโทรศัพท์ออกจากใบหูและกดวางสายทันที
“ไม่ได้เบาะแสอะไรเลยเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามคนสนิท
“ไม่มีเลยครับนาย” ริคิกำลังใช้มือจับพ่วงมาลัยรถอยู่ เขาตอบกลับเจ้านายพลางเลื่อนสายตาไปมองยังกระจกมองหลังเพื่อดูท่าทีของเจ้านาย
“ผ่านมาเป็นเดือนแล้วนะครับนาย” ริคิเอ่ยต่อ
“อย่าหยุดตามหาเธอ” มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะหลับตาลงด้วยท่าทางผ่อนคลาย ถึงแม้ว่าภายในใจของเขาจะไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายก็ตาม ลูเซียโน่รู้จักแค่ชื่อของเธอเพียงเท่านั้น…เอเลน
