“คุณหญิงคะ เธอบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยค่ะ วันนี้คงไม่ได้ลงมากินข้าวเย็นด้วย” โซเฟียเดินลงมารายงานคุณหญิงในเวลาต่อมา
“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” โลล่าหันมาเอ่ยถามโซเฟียด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยอัญญา จนโซเฟียรู้สึกอิจฉา
“น้ำเสียงดูปกติดีนะคะ” เด็กสาวตอบกลับ
“ปล่อยให้เธอนอนพักไปก่อน เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเอง” เจ้าบ้านเอ่ยต่อ
“ค่ะ” โซเฟียพยักหน้าให้เจ้านาย ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับและก้าวขาเดินไปทำงานของเธอต่อ
“แม่ดูห่วงเธอเป็นพิเศษนะ” ลูเซียโน่ลอบสังเกตมารดาพลางเอ่ยถามขึ้นมา
“ไม่ต้องมาพูดเลย ไม่มาหาแม่เป็นเดือนเลยนะ”
“ผมยุ่งนิดหน่อย”
“แม่เข้าใจ…ไปเดินเล่นดูในฟาร์มกันไหม” โลล่าแค่แกล้งแหย่ลูกชายเล่นเพียงเท่านั้น เธอรู้ดีว่าหน้าที่ของลูเซียโน่ในตอนนี้ เขาต้องแบกรับภาระมากมายสักเพียงใด
“ครับ” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเบาๆ
จากนั้นสองแม่ลูกก็พากันไปเดินดูรอบฟาร์ม พวกเขาพูดคุยกับเกี่ยวกับงานที่ฟาร์มไปเรื่
