ในช่วงเช้าตรู่ของวันใหม่ อัญญาก้าวลงจากชั้นสองอย่างเชื่องช้า ร่างผอมบางที่ยืดตรงดูสง่าแลดูเปราะบางแต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นมาและย่างกรายไปจนถึงห้องครัว
โลล่าสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายแขนยาวสีเข้ม ที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เธอยืนอยู่ภายในครัวพร้อมกับมือเหี่ยวย่นที่ถือแก้วกาแฟขึ้นมาจิบด้วยใบหน้าสดใส อีกทั้งยังมีวิเวียนยืนอยู่หน้าเตาแก๊สกำลังใช้ทัพพีคนหม้อข้าวต้มตั้งอยู่ช้าๆ หางตาของโลล่าเหลือบไปเห็นเงาของคนตรงประตู โลล่าจึงหันมามองทันที
“ตื่นแล้วเหรออัญญา” เสียงสดใสของหญิงแก่ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทางมาดมั่นตามสไตล์สาวบ้านไร่เอ่ยถามขึ้นมา
“ค่ะ” อัญญาเดินเข้ามาในห้องครัวอย่างเชื่องช้าพลางตอบกลับโลล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและหลบสายตา
“เป็นไงบ้างจ๊ะ ดีขึ้นหรือยัง” หญิงแก่แต่งตัวดูทะมัดทะแมงเอ่ยถามต่อ
“ดีขึ้นแล้วค่ะ” ดวงตากลมโตไม่กล้ามองสบตากับโลล่า เพราะอันที่จริงแล้วอัญญาไม่ได้เ
