เช้าวันต่อมา
ร่างผอมบางนอนเกยทับอยู่บนร่างกำยำ อัญญาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ และเธอก็พบกับดวงตาคมกริบที่นอนจ้องหน้าเธออยู่ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ร่างกายของชายหญิงเปลือยเปล่านอนอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงกลางห้อง
“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มทรงพลังมีเสน่ห์ เรียวแขนแกร่งพาดอยู่ตรงเอวคอดกับแขนอีกข้างหนึ่งที่สอดใต้ลำคอระหง เรียวแขนกับอกเปลือยเปล่าของเขาจนกลายเป็นหมอนให้หญิงสาวหนุนไปโดนปริยาย
“ลูกล่ะ ลูกตื่นหรือยัง” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย
“ยังเลย” ลูเซียโน่ตอบกลับ เขาเพิ่งจะเปิดกล้องวงจรปิดในห้องของลูกชายดูเมื่อสักครู่นี้ มาเฟียหนุ่มทำห้องนอนของอาร์โนด์อยู่ติดกับห้องของพวกเขา อัญญาจึงพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ
“วันนี้เราต้องไปดูแหวนกันนะ” ลูเซียโน่กระชับอ้อมกอดพร้อมกับเอ่ยต่อ ดวงตากลมโตจึงมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้
