ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 56
ก๊อกๆ ขณะที่ญาดาไม่รู้จะตอบเพื่อนยังไงก็มีคนมาเคาะประตูห้องแล้วก็เปิดเข้ามา
"อ้าวเพื่อนมาเยี่ยมหรือลูก" คนที่เข้ามาก็คือหมอน้ำหวาน
"สวัสดีค่ะคุณหมอ"
"หนูเป็นเพื่อนของเจ้าขาเรียกฉันว่าแม่เหมือนเจ้าขาเถอะจ้ะ"
"ญาดาเรียกได้หรือคะ"
"เรียกได้สิ"
ญาดาหันไปมองหน้าเพื่อน เพราะไม่ได้เรียกแม่มานานแล้วแม่ของเธอเสียและตอนนี้พ่อก็มีครอบครัวใหม่ ทิ้งเธอกับยายไปไม่ติดต่อกลับมาเลย
"ขอบคุณมากนะคะ คุณแม่" เธอไหว้ขอบคุณท่านที่อนุญาตให้เรียกแม่ได้ เหมือนมีแม่คนเดียวกับเพื่อนเลย
"วันนี้แม่ให้นักโภชนาการทำอาหารอ่อนๆ มาให้เราทานก่อนนะ" เดินเข้ามาน้ำหวานก็เช็คร่างกายของลูกดูทั้งคลื่นหัวใจและความดัน ทุกอย่างเริ่มจะปกติแล้ว
พอเช็คทุกอย่างเสร็จน้ำหวานก็เอื้อมไปลูบผมของลูกเบาๆ ไม่ใช่แค่จันทร์เจ้าขาหรอกที่เสียดายเวลาที่เสียไป คนเป็นแม่ก็เสียดายเหมือนกัน ไม่ได้เห็นตอนที่ลูกเจริญเติ
