“พี่นีน เย็นนี้พ่อสั่งให้พี่โทรหาอ่ะ”
“อืม เดี๋ยวพี่โทรไปเอง”
นีรนารารับคำน้องสาวที่โทรมาหาในตอนพักเที่ยงด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยใจ ไม่ใช่กับน้องแต่เป็นเพราะคนเป็นพ่อที่สั่งให้โทรไปต่างหาก ปาริฉัตรที่เข้าใจพี่สาวตัวเองดีรีบปลอบใจทันที
“ไม่ต้องไปคิดมากนะพี่นีน พ่อจะพูดอะไรก็ช่างเค้าเถอะ”
“อื้อ ไม่ต้องงห่วงหรอกพี่โอเค ฉัตรก็ไม่ต่องคิดมากมีอะไรก็บอกพี่นะรู้มั้ย”
นีรนารารีบปรับน้ำเสียงให้ดีขึ้นเพราะไม่อยากให้น้องต้องพลอยคิดมากไปด้วย เรื่องของเธอกับพ่อต่อให้ผ่านมากี่ปีก็ไม่เคยมีคำว่าเข้าใจกันได้เลย
“โอเคค่ะคุณพี่คนสวย ฉัตรไปเรียนก่อนนะ”
“จ้า ตั้งใจเรียน”
—---------------
“สวัสดีค่ะพ่อ”
“ถ้าไม่สั่งให้โทรมาก็ไม่คิดจะโทรมาเลยสินะ”
ถ้อยคำแรกไม่ใช่คำทักทายแต่เป็นคำประชดประชันที่ได้ยินจนชินชาไปแล้ว นีรนาราถอนหายใจเบาๆก่อนจะอธิบายเหมือนอย่างเคยแม้รู้ว่าพ่อไม่มีทางรับฟัง
“นีนขอโทษค่ะพ่อ งานนี
