เรื่องใหญ่กว่าเดิม

“นี่ลูกมีแฟนเหรอ ใครคะ” วิภาดาถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นจนแทบทนรอไม่ไหว วิกรยิ้มก่อนจะผายมือไปฝั่งตรงข้ามตัวเองและพูดออกมาด้วยสีหน้าภูมิใจ “นี่ไงครับ” “คะ…” นีรนาราตอบรับอย่างตกตะลึง มองมือของวิกรที่อยู่ด้านหน้าตัวเองแข็งค้าง บอสมีแฟนโดยที่ไม่เคยรู้เธอก็ตกใจมากแล้ว แต่พอเห็นว่าแฟนคือใครก็ทำเอาตกใจยิ่งกว่า นี่เธอไปเป็นแฟนของบอสตอนไหนกัน! “อะไรนะ นี่ลูกกับหนูนีน” วิภาดาเองก็ตกใจมากไม่ต่างจากนีรนาราสักนิด เธอมองหน้าลูกชายสลับกับนีรนาราอย่างงุนงงและไม่อยากเชื่อ “เดี๋ยวค่ะ คือ…” นีรนาราที่กำลังจะแย้งออกมาพลันต้องเงียบเสียงลงเมื่อถูกวิกรแย่งพูดซะก่อน “ครับ คุณนีนคือคนที่ผมคบอยู่และก็จะมาขออนุญาตจากคุณแม่นี่แหละครับ รู้อย่างงี้แล้วจะให้ไปทำความรู้จักกับใครอีกมั้ยครับ” “จริงเหรอ ไม่อยากเชื่อเลย เดี๋ยวนะเป็นไปได้ด้วยเหรอเนี่ย” “เป็นไปแล้ว งั้นคุณแม่จะอนุญาตมั้ยครับ” วิกรถามย้ำเมื่อเห็นอาการนิ่งอึ้งของคนเป็นแม่ โดยไม่ได้สังเกตสักนิดว่าคนที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือนีรนาราที่ถูกใส่สถานะให้โดยไม่ทันตั้งตัว “กล้าถามแบบนั้นได้ยังตากร” “คุณแม่…ไม่ชอบเหรอครับ” ใบหน้าหล่อหม่นลงพลางถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วในตอนท้ายเมื่อเห็นว่าแม่ตัวเองย้อนถามด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะต้องสะดุ้งกันอีกครั้งเมื่อวิภาดาพูดออกมาเสียงดังกว่าเดิมจนได้ยินกันไปครึ่งงาน “ชอบมากน่ะสิไม่ว่า โอ้ย! ดีใจมากเลยทำยังไงดีเนี่ย หนูนีนเลยนะตากรแกทำได้ยังไงเก่งมากเลยลูก ประกาศหมั้นกันวันนี้เลยดีมั้ยคะ” “ใจเย็นๆครับ เราเพิ่งคบกันเองนะครับ” วิกรต้องรีบปรามเมื่อวิภาดาลุกขึ้นมาพูดด้วยอาการดีใจ แต่ดูเหมือนวิภาดาจะห้ามความดีใจไว้ไม่อยู่อีกแล้ว เธอเอาแต่มองวิกรกับนีรนาราสลับไปมาและวาดฝันถึงงานแต่งในหัวจนหยุดยิ้มไม่ได้เลย “โอ้ย ทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปียังจะต้องคบอะไรให้เสียเวลาอีกคะแต่งได้แล้วค่ะแม่รีบ” “อะไรกันคุณ เสียงดังไปถึงนู่นเลย” เป็นกรวิชญ์ที่เดินเข้ามาหาภรรยาด้วยสีหน้าแปลกใจพลางมองทุกคนรอบๆอย่างงุนงง เพราะเสียงของวิภาดานั้นดังไปจนถึงที่กำลังคุยกับเพื่อนๆอยู่จนต้องเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นสีหน้ามีความสุขของภรรยาก็เบาใจไปได้ว่าไม่ใช่เรื่องร้ายอะไร “คุณพ่อสวัสดีครับ” “สวัสดีค่ะท่านประธาน” “ไม่ต้องเกรงใจน่าคนกันเองทั้งนั้น ว่าแต่คุณเถอะเป็นอะไร” กรวิชญ์รับไหว้สองคนด้วยรอยยิ้มใจดี ก่อนจะหันมาถามภรรยาอีกครั้ง “แหม่ ก็ดีใจมากไปหน่อยไงคะ ลูกเราคบกับหนูนีนทั้งที” “ใครคบกับใครนะ” คราวนี้เป็นกรวิชญ์เองที่ตกใจขึ้นมาบ้าง จนวิภาดามองค้อนและย้ำออกมาอีกครั้งด้วยความดีใจ “โอ้ยคุณนี่เข้าใจยากจัง ตากรกับหนูนีนไงคบกันแบบนี้จะให้ทำเฉยอีกมั้ยล่ะ ไม่คุยด้วยละไปอวดเพื่อนๆดีกว่า” “ขี้เห่อมาก” กรวิชญ์ส่ายหัวพลางมองตามภรรยาที่เดินออกไปด้วยอาการดีใจจนออกนอกหน้า “แล้วคบกันมานานแล้วเหรอ” กรวิชญ์นั่งลงใกล้ๆกับลูกชายก่อนจะมองทั้งคู่แล้วถามด้วยรอยยิ้มพอใจ ไม่ใช่แค่วิภาดาหรอกที่ดีใจตัวเค้าเองก็เฝ้ารอมานานเช่นกัน เพียงแต่ไม่อยากไปวุ่นวายกับชีวิตลูกเหมือนกับภรรยา “แค่ไม่กี่เดือนเองครับ คุณแม่ใจร้อนมาก” “ก็แม่แกรอมานานขนาดนั้นไม่ให้ตื่นเต้นไหวเหรอ ขนาดพ่อยังแปลกใจเลยฉลาดเลือกเหมือนกันนะแกเนี่ย นึกว่าจะไม่ได้เรื่องแล้วซะอีก” “โธ่ ทำไมว่าผมแบบนั้นล่ะครับคุณพ่อ” วิกรโอดครวญเมื่อถูกคนเป็นพ่อแซวแบบนั้น “ก็แกมันน่าเป็นห่วงกว่าใครเลยไง หนูนีนก็เมตตาเจ้ากรมันหน่อยละกันทำแต่งานจนดูแลใครไม่เป็นแล้ว” กรวิชญ์ขำเบาๆก่อนจะหันไปฝากฝังลูกชายกับนีรนาราที่ยังคงนั่งตั้งสติกับตัวเองอยู่ พอถูกโยนความคาดหวังมาใส่แบบนี้ก็ได้แต่รับคำอ้ำอึ้ง จะปฏิเสธก็เกรงใจไม่อยากหักหน้าวิกรเลยได้แต่ตามน้ำไปแบบนี้ “เอ่อ ค่ะท่าน” “เรียกพ่อก็ได้ จะได้ชิน” นีรนาราแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่มเมื่อได้ยินประโยคนี้ ก่อนจะปฏิเสธออกมาด้วยความเกรงใจ “คือ อย่าเพิ่งดีกว่าค่ะ” “ค่อยๆปรับละกันเนอะ วันนี้ก็พากันไปพักได้แล้วดึกมากแล้วทำงานมาเหนื่อยๆ เจ้ากรก็ไปส่งหนูนีนเค้าดีๆล่ะ” กรวิชญ์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะบอกลูกชายเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว “ครับคุณพ่อ ไปกันครับคุณนีน” “งั้นขอตัวนะคะ” นีรนารายกมือไหว้กรวิชญ์อีกครั้งก่อนจะลุกตามวิกรออกมาจากงาน โดยพยายามไม่หันไปสบตาใครๆที่มองมาอย่างสนใจยิ่งกว่าตอนเข้ามาซะอีก “บอสคะ” นีรนาราเอ่ยเรียกวิกรเมื่อออกรถมาได้สักพัก ไม่ทันที่จะได้พูดวิกรก็ชิงตัดหน้าออกมาราวกับรู้ว่านีรนาราจะพูดอะไร “ขอโทษนะครับที่ทำไปโดยไม่ถามคุณนีนก่อน แต่ผมจำเป็นจริงๆคุณก็เห็นว่าคุณแม่จะจับคู่ผมอีกแล้ว” “แต่ปกติบอสก็หาทางเลี่ยงได้อยู่แล้วนี่คะ แบบนี้เท่ากับเราโกหกท่านนะคะนีนรู้สึกผิดเลย” นีรนาราแย้งพลางนิ่วหน้า เพราะไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่เข้าใจสิ่งที่วิกรทำอยู่ดี ที่ผ่านมาก็โดนมาตลอดอย่างที่นีรนาราว่าไม่เคยสักครั้งที่จะคิดทำอะไรแบบนี้ “ไม่เป็นไรหรอกครับ นานๆไปเดี๋ยวท่านก็เลิกสนใจไปเอง” วิกรรีบบอกเมื่อเห็นความไม่สบายใจของเลขาตัวเอง “บอสแน่ใจเหรอคะ” “ก็ ค่อนข้างแน่ใจครับ ยังไงช่วงนี้คุณนีนก็ช่วยผมไปก่อนละกันได้มั้ยครับ” วืกรขอออกมาอย่างหน้าด้านๆจนนีรนาราแทบจะมองค้อนใส่ดีที่ยั้งเอาไว้ทัน เมื่อทำอะไรไม่ได้และเรื่องราวก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้วเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาและตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก จะบอกได้ยังไงว่าเธอไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปในโลกของวิกรมากจนเกินไป ไม่อยากให้อะไรมันยุ่งยากกว่าที่เป็น แต่ดูเหมือนตอนนี้ก็ไม่ทันซะแล้ว “ก็ได้ค่ะ ยังไงก็โกหกไปแล้วนี่คะ” “คุณนีน…โกรธผมเหรอครับ” วิกรถามเสียงแผ่วอย่างรู้สึกผิด ลอบมองใบหน้าสวยด้วยความกังวลแต่ก็เห็นเพียงความเรียบเฉยยากจะคาดเดา ก่อนที่นีรนาราจะตัดบทสนทนาไว้แค่นั้นเพราะถึงจุดหมาย “เปล่าค่ะ อ้อ เดี๋ยวเลี้ยวเข้าซอยข้างหน้านี่เลยค่ะบอส” “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” “ครับ” วิกรรับคำพลางมองตามร่างบางที่ลงจากรถไปโดยไม่กล้าพูดอะไรด้วยอีก จากท่าทางของนีรนาราจะบอกว่าสบายใจที่ให้ความร่วมมือด้วยก็ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ปฏิเสธออกมาซะทีเดียว คงได้แต่รอดูว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไงกับเรื่องราวที่ตัวเองผูกมันจนวุ่นวายไปหมดแบบนี้