ฉันลืมตาขึ้นพบกับเพดานสีขาวแบบที่ฉันค่อนข้างเคยชิน
นี่ฉันคงอยู่ที่โรงพยาบาลสินะ ทำไมฉันถึงไม่ตาย ๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปสักที
อยู่ไปก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับใครอยู่แล้ว
“หนู... ตื่นแล้วเหรอ มองเห็นหน้าเฮียไหม” เมื่อฉันได้ยินเสียงฉันก็เลือกที่จะหลับตาลงทันที
คงจะรู้แล้วสินะว่าฉันกลับมามองเห็นแล้ว
ฮึ! ทำไมรู้สึกถึงความน่าสมเพชในชีวิตแบบนี้นะ
“หิวน้ำไหม” คำถามดังขึ้นพร้อมกับมือที่ลูบใบหน้าของฉัน
“...” ทำไมต้องทำเหมือนห่วงใยด้วยนะ ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ได้มีความจริงใจสักนิด
เหตุการณ์ที่เขาทำกับฉัน ฉันยังจำมันได้ขึ้นใจ และนึกขยะแขยงตัวผู้ชายคนนี้ที่สุด เขากล้าทรยศฉันต่อหน้าต่อตา ไม่แยแสฉันสักนิด เพียงเพราะคิดว่าฉันพิการ เดินไม่ได้ มองไม่เห็น
นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนรักกันควรทำแม้แต่น้อย
“เดี๋ยวเฮียเรียกหมอให้นะ” เมื่อเขาเห็นฉันนิ่ง เขาก็เริ่มเปลี่ยนเรื่องพูด เขากดปุ่มเรียกหมอ แล้วจากนั้นทุกอ
