“เป็นยังไงบ้างแม่มึง” ไอ้ฮอลล์รีบถามเมียของมันทันทีที่จิวเดินออกมาจากห้องพิเศษของโรงพยาบาล
“พีชร้องไห้จนหลับไปแล้ว เดี๋ยววันนี้จิวจะนอนเป็นเพื่อนน้อง ฮอลล์กลับบ้านไปเลี้ยงลูกนะ แล้วก็ให้การ์ดเอาเสื้อผ้ามาให้จิว” น้องสะใภ้ของผมหันไปพูดกับไอ้ฮอลล์น้องชายของผม
“ไอ้ภพมันจะเฝ้าพีช” ไอ้ฮอลล์ว่าพร้อมกับหันหน้ามาหาผม
“พีชไม่อยากเจอหน้าคุณภพ คุณภพคงรู้ใช่ไหมคะว่าเพราะอะไร” น้องสะใภ้หันมามองผมนิ่ง ๆ
“...” ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะเรื่องนี้ผมผิดจริง ๆ โทษใครไม่ได้นอกจากสันดานตัวเอง
“ไปนอนบ้านกูไหม” ไอ้ฮอลล์เอามือมาแตะที่บ่าของผม
“กูอยากอยู่กับพีช” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้เรี่ยวแรง
“จิวอยากให้คุณภพเผื่อใจนะคะ เพราะน้องฝากมาบอกว่า ‘ถ้าอยากให้พีชมีลมหายใจต่อ ช่วยหายไปจากชีวิตพีชที’ จิวพยายามแล้วนะคะ แต่น้องคงเจ็บมากกับสิ่งที่คุณภพทำ” รอบตาของผมมันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้รู้คำขอของเธอ
“กลั
