“จะเลิกกับลูกชายป๊าจริง ๆ เหรอน้องพีช” คุณป๊าคงคาเอ่ยถามฉัน ในขณะที่ลูกชายของท่านอยู่กันแทบจะครบทุกคน
จะขาดก็แค่เจ้าตัวที่ก่อปัญหา เห็นว่าเพิ่งจะโดนลากขึ้นไปเก็บบนห้องเพราะนั่งดื่มตั้งแต่วันที่ฉันเจอเขาครั้งสุดท้ายที่โรงพยาบาล
“ค่ะ” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ในเมื่อไม่ให้ฉันตายจาก ก็เลิกลาแล้วต่างคนต่างอยู่คงจะดีที่สุด เพราะฉันทนอยู่กับเขาไม่ได้จริง ๆ ฉันไม่เก่งพอที่จะทำเป็นลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้
และไม่เก่งพอที่จะรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่าไม่รัก
ความรักยังคงอยู่ แต่ความเชื่อใจ ไว้ใจต่างหากที่ถูกทำลาย ทำให้ฉันไม่สามารถอยู่กับเขาได้อีก
“ป๊าเข้าใจน้องพีชนะ แต่ป๊าอยากจะขอให้น้องพีชอยู่ที่นี่ได้ไหม ป๊าบอกตามตรงว่าป๊าเป็นห่วง ป๊ากลัวน้องพีชจะทำแบบเดิมอีก” คุณป๊าคงคาพูดและมีสีหน้าที่แสดงถึงความห่วงใย
“พีชไม่อยากเจอเขาค่ะ ไม่อยากรู้จักเขาอีก” มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจของฉัน
