แรงดึงดูด

ไอยเรศนำผ้าผืนที่เพิ่งได้มาและฝันแปลกๆ ไปให้อาจารย์วารุณีดู ท่านเป็นศาสตราจารย์ทางโบราณคดีและคติชนท้องถิ่น “อืมม...แปลกมากค่ะพ่อเลี้ยง ปกติผ้าโบราณก็เป็นเหมือนหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชิ้นหนึ่ง ที่เป็นตัวบอกเล่าถึงยุคสมัยนั้นๆ ว่ามีอะไร เกิดอะไรขึ้น ส่วนมากเราจะดูและศึกษาในแง่วิทยาศาสตร์ แต่ถ้าพูดในเชิงของสิ่งที่มองไม่เห็น มันมีน้อย” ท่านหยุดจิบชา ก่อนจะพูดต่อ “มีน้อย แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีนะคะ พ่อเลี้ยงเองก็ศึกษาเรื่องการปฏิบัติ น่าจะรู้ดีว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ” “ครับอาจารย์ แล้วผมควรทำยังไงกับผ้าผืนนี้ดี” เขาขอความเห็น “พ่อเลี้ยงไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจว่าควรทำยังไงค่ะ อย่าลืมว่าทุกอย่างมีเหตุของมัน และเมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะตอบเราเอง ผ้าผืนนี้ในเมื่อเขามาเอง เรามีหน้าที่แค่คอยดู” นักวิชาการวัยเกษียณกล่าว ในวันโกนต่อมา ชายหนุ่มฝันเห็นผู้หญิงคนนึงนั่งที่ริมน้ำ เธอใส่ชุดขาว ใกล้กันมีต้นแก้วออกดอกเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมฟุ้งในยามค่ำคืน เธอนั่งหันหลังให้เขาไม่มีคำพูดใดๆ แต่เขารู้สึกได้ถึงความเศร้าหมองจากเธอ เขากำลังจะเดินไปหาเธอผู้นั้น แต่มีเสียงเรียกขึ้นมาก่อน “ไอยเรศ.. ช้างตื่นได้แล้วลูก” ชายหนุ่มจำได้ดีว่าเป็นเสียงมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว เขาตื่นขึ้นมามองเวลา เช่นเคยมันคือตอนสามนาฬิกา เขาสังเกตุมาได้ในระยะหนึ่งว่าทุกครั้งที่ฝันและตื่นขึ้นมา จะเป็นเวลาเดิมเสมอคือตอนสามนาฬิกาล่วงเข้าวันใหม่ทุกที ไม่มีขาดเกินแม้แต่นาทีเดียว พีรยา หญิงสาวผู้มีภูมิลำเนาเป็นคนลำปางแต่กำเนิด โตและเรียนจบที่กรุงเทพฯ จากคณะดังทางด้านวิทยาศาสตร์ ปัจจุบันเธอเป็นนักเคมี ด้านการจัดเก็บสารเคมีระหว่างขนส่งสินค้าให้ลูกค้า เธอทำงานประจำอยู่ที่คลังสินค้าในนิคมอุตสาหกรรมลำพูน เธอเป็นหญิงสาวสวยคม ผิวสีน้ำผึ้งผิดกับสาวเหนือทั่วไปที่มักจะมีผิวสีขาว หญิงสาวเลี้ยงผมจนยาวถึงเอว ผมเธอยาวตรงและเป็นสีดำสนิท ไม่เคยดัด ทำสีใดๆ ทั้งสิ้น โดยปกติพีรยาเป็นคนสุภาพแต่ไม่อ่อนหวานนัก อาจจะเป็นเพราะสายงานที่ส่วนมากมีแต่เพื่อนร่วมงานผู้ชาย ลูกน้องก็มีแต่ผู้ชาย และเป็นที่รู้กันในที่ทำงานว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย หญิงสาวไม่มีบุคลิกใกล้เคียงทอมบอยใดๆ เลย แต่เธอก็มักจะดูแลเทคแคร์ผู้หญิงด้วยกัน และเคยออกปากว่าไม่ชอบผู้ชาย ไม่ศรัทธากับการแต่งงาน ปีนี้เธออายุย่างเข้า 27 แล้ว ครอบครัวซึ่งเป็นคนรุ่นเก่ามักจะเร่งรัดให้เธอหาแฟนและแต่งงานให้ได้ “ถ้าน้องไม่หาแฟน แม่จะหาให้หนา” มารดาบอกเมื่อเธอไปเยี่ยมบ้านคราวก่อน ทำให้พีรยากลุ้มใจถึงตอนนี้ หญิงสาวเพิ่งมีเพื่อนสมัยเรียนมาอยู่ร่วมบ้านกัน เหตุผลคือเพื่อนสนิทคนนี้ท้อง และสามีขอหย่าไปอยู่กับเมียใหม่ ก็เพราะผู้ชายเป็นแบบนี้ จะให้เธออยากแต่งงานอีกรึ หลังเลิกงานในวันหนึ่ง พีรยาแวะไปที่ร้านขายผ้าเพื่อหาผ้าปูโต๊ะสวยๆ เผอิญไปเจอผ้าคลุมไหล่สีขาวผืนใหญ่ ดูสวยมาก ตอนแรกมันถูกพับไว้เกือบล่างสุดของกองผ้า แต่เธอบังเอิญรื้อเจอใยผ้านุ่มมาก หญิงสาวคลี่ผ้าผืนนั้นออก มันเป็นรูปนกยูงที่ถูกปักด้วยดิ้นเงิน หญิงสาวยิ้มด้วยความถูกใจ เธอลองใช้ผ้าผืนนั้นคลุมไหล่ และภาพของหญิงสาวที่คลุมไหล่ด้วยผ้าสีขาวปักลายนกยูง เต็มตัวด้วยดิ้นเงินก็อยู่ในสายตาของไอยเรศที่เพิ่งก้าวเข้ามาพอดี ชายหนุ่มนิ่งงันเมื่อภาพตรงหน้าช่างตรงกับภาพในฝัน ไม่ว่าจะเป็นภาพหรือคน และเมื่อเธอหันหน้ามาเขาก็ต้องอุทาน “น้องมด” เขาจำได้ว่าเธอคือเพื่อนรุ่นน้องของนาวินที่เขาเพิ่งเจอและเลี้ยงข้าวไปในวันก่อน “น้องมดมาซื้อของเหรอครับ” เขาก้าวเข้าไปหาเธอ พีรยาหันมามองเขา “ค่ะ อย่าบอกนะคะว่าที่นี่ร้านของพ่อเลี้ยง” แววตาเธอประหลาดใจ “ใช่ครับ น้องมดชอบผ้าผืนนี้เหรอ” ไอยเรศจับชายผ้าคลุมผืนนั้น “ค่ะ ผืนเท่าไหร่คะ” เธอถาม ชายหนุ่มจึงเรียกผจก.มาให้ดูราคา ฟองจันทร์ตาโตเมื่อเห็นผ้าผืนนี้ “อุ๊ยตาย เอามาจากไหนกันคะ นี่ก็ว่าหาไม่เจอ” ไอยเรศขมวดคิ้ว ฟองจันทร์ทำสีหน้ารู้สึกผิด มันคือความบกพร่องของเธอโดยตรง “มันเป็นผ้าที่ยังไม่เข้าระบบร้านค่ะพ่อเลี้ยง คือรับมาแต่หาไม่เจอเลยยังไม่มีในบัญชีร้าน ยังไม่ได้ทำราคา” ฟองจันทร์พูดต่อ “แต่จากราคาต้นทุน น่าจะหมื่นปาย งานปักละเอียดมาก” ไอยเรศถอนใจ เห็นที่เขาต้องจัดการเรื่องภายในร้านเสียใหม่ เขาโบกมือให้ผจก.ออกไปจากตรงนั้น และหันมาถามพีรยา “แล้วน้องมดอยากได้อย่างอื่นด้วยไหมครับ” หญิงสาวส่ายหน้า “ตอนแรกว่าจะมาดูผ้าปูโต๊ะค่ะ แต่เย็นมากแล้วไว้ค่อยมาวันอื่นดีกว่า” เธอปลดผ้าผืนนั้นออกจากไหล่ “แล้วราคาผ้าผืนนี้ล่ะคะ” เธอชอบมันมากจริงๆ “ถ้าขายตามราคาปกติก็คงต้องเป็นราคาตามที่ผจก.ร้านบอกเมื่อครู่ครับ แต่ถ้าน้องมดชอบพี่ให้เลยก็ได้ ขอแค่..ไปทานข้าวกับพี่สักมื้อ” พีรยาหน้าตึง เขาเห็นเธอเป็นอะไร หรืออีกทีเธอควรถามว่าเขาเป็นอะไร ถึงชอบเลี้ยงข้าวนัก “แต่ถ้าน้องมดกลัวพี่ ก็ไม่เป็นไรครับ” เขาพูดต่อและคำพูดนั้นได้ผล เมื่อพีรยาตาลุก “แค่ทานข้าวทำไมต้องกลัวคะ” มากกว่านี้เธอก็เคยรับมือมาแล้ว หญิงสาวคิดในใจ “งั้นพรุ่งนี้พี่ไปรับน้องมดที่ทำงาน วันเสาร์เลิกครึ่งวันใช่ไหมครับ” พีรยาตกใจ เขารู้ตารางเธอได้อย่างไร แต่..การนัดช่วงกลางวันก็คงไม่มีอะไรน่ากลัว ดีเหมือนกัน