กว่าที่ไฟจะเผาไหม้ทุกสิ่งจนหมดก็กินเวลาไปจนถึงบ่ายโมง ไอยเรศให้คนขับรถเอารถตู้ไปส่งคณะของพระภิกษุที่วัด โดยที่เขาบอกท่านว่า
“ผมจะไปกราบหลวงพี่ที่วัดวันหลังนะครับ ขอบพระคุณมากสำหรับวันนี้”
ท่านมหาชวโนยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร จริงๆ มันก็เกี่ยวพันกับอาตมาด้วย จะได้หมดเจ้ากรรมไปหนึ่งก็ยังดี”
เขากลับมาดูพีรยาที่นั่งนิ่งที่เรือนเล็ก ที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่และใช้เป็นที่อยู่จริง
“มด เป็นไงบ้างหิวไหมครับ” หญิงสาวส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำถาม เธอไม่อยากทานอะไรเลย
“ไม่หิวค่ะกินไม่ลง เหนื่อย ง่วงนอนขอกลับบ้านเลยได้ไหมคะ” เธอบอกความต้องการ ไอยเรศไม่ได้ขัดใจอะไร เขาบอกเพียงว่า
“งั้นพี่ออกไปสั่งงานข้างนอกก่อนนะ มดนั่งรอในนี้สักครู่”
ชายหนุ่มหายออกไปพักใหญ่ กว่าเขาจะกลับมาพีรยาก็หลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกเรียบร้อย
ไอยเรศปล่อยให้เธอหลับ เขาปรับเบาะให้กว้างขึ้นเพื่อให้หญิงสาวนอนสบายขึ้น ช่วงนี้เธอน่าจ
