หลังจากนั้นเหตุการณ์เหมือนจะสงบสุขดี พีรยากลับไปทำงานเมื่อครบวันลาพักร้อน ไอยเรศไปรับเธอที่ทำงานบ้างแต่ไม่บ่อยนัก เพราะแฟนสาวบอกว่า
“ยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเราค่ะ”
ไอยเรศทำหน้าประหลาด เมื่อพีรยาพูดแบบนั้น
“ทำไมเหรอ เป็นแฟนพี่มันแย่มากเลยเหรอครับมด”
“เปล่าค่ะ แต่พี่ช้างดูดีไปต่างหาก เกิดเป็นแฟนกันไม่กี่วันแล้วพี่เกิดนึกได้ว่าพี่ดีเกินไป เลิกกันขึ้นมามดจะได้ไม่ต้องอายชาวบ้าน”
ไอยเรศนับหนึ่งถึงสิบในใจ
“พี่ไม่ใช่คนโลเลแบบนั้น พี่ไม่ใช่เด็กเหมือนมด”
“มดไม่ใช่เด็ก โตแล้ว” พีรยาโมโหเมื่อถูกว่าตรงๆ
“ก็นี่แหล่ะเด็ก ถ้าบอกว่าตัวเองไม่เด็กก็มาทำอะไรแบบคนโตๆ ไหม” เขาก้มหน้ามาจนชิด ตอนนั้นทั้งสองคนอยู่ที่บ้านของฝ่ายหญิงตามลำพัง ส่วนอวิกาออกไปโรงพยาบาลโดยมีแม่บ้านติดตามไปด้วย
พีรยาเอนตัวหนีสุดฤทธิ์ “พี่ช้าง ทำไมชอบทำแบบนี้”
“ถามแปลกๆ มดเป็นแฟนพี่ หรือจะให้พี่ไปอยากอยู่ใกล้คนอื่น”
