“พรุ่งนี้พี่จะไปหาท่านมหาชวโน เผื่อท่านมีคำแนะนำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้” ไอยเรศพูดตอนที่มาส่งพีรยา
“ท่านสิบแสน” พีรยาพึมพำ ทำให้ไอยเรศจ้องเธอเขม็ง
“ทำไมเหรอครับ หรือมดอยากไปด้วย”
“เปล่าค่ะ เดี๋ยวชวนอ้อมไปถวายเพลท่านวันหลังดีกว่า” พีรยาพูดและส่งหนังสือที่คุณยายเจ้าของผ้าคนเก่าให้มา ไอยเรศรับไว้และพูดว่า
“ท่านเป็นพระ ถ้ามดจะไปกราบท่านก็ควรไปตอนคนเยอะๆ งานบุญอะไรก็ว่าไป” เขาพูดห้วนๆ
พีรยาทำหน้างุนงง “ก็ใช่ค่ะท่านเป็นพระ เพราะท่านเป็นพระถึงอยากไปถวายเพล ถ้าคนทั่วไปคงไปถวายไม่ได้หรอกค่ะ พี่ช้างก็พูดแปลก มดจะลงแล้วค่ะ” เธอบอกให้เขาหลีกทาง
“ถ้ามดจะไปหาท่านวันไหนก็บอกพี่แล้วกัน พี่จะไปด้วย” ไอยเรศไม่ยอมเปิดทางให้เธอลงจากรถ พีรยาขมวดคิ้ว
“ทำไมคะ หึงพระเหรอ” เธอหัวเราะ พูดเล่นไม่ได้คิดอะไรแต่อีกฝ่ายไม่เล่นด้วย
“ถ้าพี่บอกว่าใช่ล่ะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มดึงข้อมือเล็กจนเธอเซมาหา
พีรยาบิดข้อม
