บทที่ 4 ฟ้องแม่

เช้าวันต่อมาพระรามนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของตัวเองแต่สมองกำลังครุ่นคิดว่าจะทำยังไงให้เพียงฤดีไม่กล้าจากเขาไปไหนคนเจ้าเล่ห์จึงกดโทรศัพท์หาใครบางคน “ราม คิดยังไงถึงโทรมาหาแม่” “คิดถึงคุณแม่ไงครับ” “พูดมาเลยดีกว่าต้องการอะไร” ชายหนุ่มจึงพูดความต้องการของตัวเองออกไปแถมยังไม่รู้สึกอะไรกับคำต่อว่าของแม่ตัวเองเลยสักนิด “ถ้าแม่ไม่ขอลูกสาวบ้านนั้นให้ ผมจะไปฉุดหนูดีมาจริงๆ นะ” “เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย” เมื่อฟังแม่จนหูชาจนวางสายไปแล้วพระรามรอเพียงเวลาเท่านั้นคนเป็นแม่รักลูกมากแค่ไหนชายหนุ่มรู้ดี เหลือแค่เพียงฤดีที่เขาต้องกำราบให้อยู่ ตรีนุชหนักใจไม่น้อยที่ต้องทำตามความต้องการของลูกชายคนกลาง ลูกชายไปเรียนอยู่เมืองนอกตั้งนานแถมยังทำงานอยู่ในเมืองกรุงแต่ทำไมถึงมาชอบสาวข้างบ้านได้ “จันทร์ ฉันเองจ้ะ” “อ้าว นุชเข้ามาข้างในก่อนสิ” จันทร์สุดาแม่ของเพียงฤดีจึงเปิดประตูให้ตรีนุชเข้ามานั่งข้างในก่อน “ไปไงมาไงถึงมาได้” “พอดีฉันมีเรื่องอยากจะบอกนะจ้ะ” ตรีนุชจึงยอมเล่าความต้องการของลูกชายให้ฟัง การที่มาครั้งนี้เพื่อที่จะสู่ขอลูกสาวคนเดียวของจันทร์สุดาเพื่อให้มาเป็นสะใภ้คนกลาง “อะไรนะ! แล้วเด็กทั้งสองไปรักกันตอนไหน” “ฉันก็ไม่รู้หรอกในเมื่อเด็กเขารักกันเราก็อย่าไปขัดขวางเลยนะ ปล่อยให้ทั้งสองเรียนรู้กันไป” “ฉันขอคุยกับลูกสาวก่อนนะ” จันทร์สุดาไม่คิดจะห้ามเพราะว่าลูกสาวก็โตพอที่จะมีครอบครัวแล้ว แต่อยากถามความคิดเห็นลูกก่อน “ยังไงเด็กทั้งสองเขาก็รักกันเราสองครอบครัวจัดงานแต่งเผื่อจะมีหลานมาฝากเรา” ตรีนุชพยายามพูดเพื่อให้อีกฝ่ายใจอ่อนไปด้วย “เห้ออออ ฉันคงต้องปรึกษาพ่อของหนูดีก่อนว่าจะเอายังไงส่วนเรื่องแต่งงานไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” “ขอบใจมากนะจ้ะ ที่เข้าใจ” “พระรามนะ แม่จะหยิกให้ตัวเขียวเลย” ตรีนุชเริ่มปวดหัวขึ้นมาลูกชายคนเล็กก็สร้างเรื่องไปแล้ว ยังจะมาลูกคนกลางอีกต้องไม่เว้นเรื่องผู้หญิง “นี่ถ้าไม่ติดเรื่องสาวๆของลูก แม่จะปล่อยให้แก้ปัญหากันเองเลย” เพราะกลัวว่าจะได้แม่ดารานางแบบทั้งหลายมาเป็นสะใภ้จึงต้องรีบให้ลูกชายแต่งงาน พระรามมีคนที่รักตรีนุชเองก็รู้สึกเบาใจขึ้นมา เพียงฤดีวางสายจากแม่ของตัวเองและได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด แถมแม่กำลังจะหาฤกษ์งามยามดีให้ดีโดยที่หญิงสาวไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลยสักนิด “พี่รามอยู่ไหนคะ?” “พี่อยู่บ้านไงครับ” “หนูดีจะเข้าไปหาค่ะ” เพราะวันนี้เป็นวันหยุดหญิงสาวจึงเก็บของเตรียมออกไปหาพระรามเพื่อคุยเรื่องราวที่เกิดขึ้น ด้านพระรามรู้สึกพอใจไม่น้อยที่เพียงฤดียอมมาหาเขาถึงที่พระรามนั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็มีเสียงรถแล่นเข้ามาคงจะเป็นรถแท็กซี่มาส่งหญิงสาว “พี่รามไปฟ้องแม่เหรอคะว่าเราสองคน...” หญิงสาวไม่รอช้าที่จะพ้นคำถามออกไป แถมแม่ยังเห็นดีเห็นงามอยากให้เธอแต่งงานกับพระราม “ใช่ พี่ไปบอกแม่เอง” ชายหนุ่มยอมรับโดยไม่มีข้อโต้แย้งอะไรเพราะมันคือความจริง “พี่ทำแบบนี้ทำไม” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรพระรามถึงรีบแจ้นไปฟ้องแม่ว่าทั้งสองได้เสียกันแล้ว “พี่อยากรับผิดชอบหนูดี ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้หนูดีก็จะทิ้งพี่ไปมีคนใหม่” เขาต้องรีบมัดมือชกเพียงฤดีโดยไม่ให้หญิงสาวปฏิเสธ “พี่ราม!” “ถ้าหนูดีไม่อยากแต่งงานกับพี่ ลองบอกเหตุผลดีๆมาสิว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากคบกับพี่” เด็กน้อย เหตุผลไร้สาระของหญิงสาวเขาไม่ยอมรับหรอกใครจะโง่ปล่อยเมียตัวเองไป “หนูดี! ก็แค่...” หญิงสาวเงียบเพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอ้างเหตุผลที่ไม่อยากแต่งงานก็ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ถามว่าตอนนี้เธอกังวลอะไรก็คงเป็นเรื่องฐานะทางสังคมมากกว่า “เอาละ พี่ขี้เกียจฟังเหตุผลแล้วเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของพี่ก็พอ ส่วนเรื่องงานพี่ไม่บังคับหนูดี” พระรามสรุปเองเสร็จสรรพชายหนุ่มยังให้มารีบหาฤกษ์ให้เร็วที่สุดอีก “พี่รามแต่หนูดี” “ถ้าพูดอีกรอบนี้พี่จะจับหนูดีกินแล้วนะ” พระรามจ้องมองไปหน้าหวานที่เขาแสนหลงใหล จมูกที่แสนจะดื้อรั้นถึงแม่เพียงฤดีจะไม่สวยจัด แต่ความน่ารักก็สามารถทำให้ผู้ชายหลงไหลไม่น้อย “ถะ ถอยไป” “มาก็ดีแล้วพี่อยากกินข้าวฝีมือหนูดี ห้ามแกล้งพี่ด้วยไม่งั้นจะโดนไม่ใช่น้อย ขาดเหลืออะไรเรียกแม่บ้านได้” พระรามทิ้งให้หญิงสาวอยู่กับแม่บ้าน “คนเจ้าเล่ห์” “คุณหนูอยู่เฉยๆ ก็พอค่ะเดี๋ยวป้าทำให้เอง” แม่บ้านอาสาที่จะทำอาหารให้เจ้านายหนุ่มเอง “ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยกันทำจะได้เสร็จเร็ว” สองสาวต่างวัยจึงเข้าห้องครัวและมีเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน “นั้น น้ำอ้อยหลานป้าเองจ้ะ” “สวัสดีค่ะ ฉันหนูดี” เพียฤดีหันไปส่งยิ้มให้สาวที่มาให้แต่ก็ไม่ได้การตอบรับที่ดีนักเพราะคนที่มาใหม่ทำใบหน้าบูดบึ้งส่งมาให้หญิงสาว “ไม่ได้อยากรู้จักสักหน่อย” “นังน้ำ นี่แฟนคุณรามนะ” ป้าณีอยากจะเอาหวายลงหลังหลานสาวจริงๆที่ทำตัวไม่น่ารักใส่คนรักของเจ้านาย ”แฟน? คุณรามนี่ก็เปลี่ยนแฟนบ่อยจัง“ น้ำอ้อยมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าถึงแม่จะสวมผ้ากันเปื้อนอยู่แต่ความสวยก็ไม่ลดลงเลย “นังนี่พูดให้มันดีๆ หน่อย” ”ไม่รู้ละ น้ำแค่จะมาเอาน้ำไปแล้วป้า“ หญิงสาวเดินเข้ามาหยิบน้ำและเดินหันหลังออกไป ทำไมเจ้านายถึงรีบมีแฟนใหม่เร็วจังไม่ทันจะได้ลงมืออ่อยเลยอยากจะเป็นคุณนายสักหน่อย ”อย่าไปถือสามันเลยค่ะ ขี้เกียจจะตาย“ ”หลานป้าอายุก็น่าจะเท่าๆ หนูดีเลย“ น้ำอ้อยก็สวยฉบับของหญิงสาวเมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกหึงพระรามขึ้นมาที่มีสาวสวยอาศัยอยู่ในบ้านด้วย ”มันไม่รักเรียนเอาเสียเลย“ ”วัยรุ่นก็แบบนี้แหละจ้ะป้า“ เพียงฤดีลงมือทำอาหารให้พระรามด้วยความตั้งใจและทำแต่ของโปรดของชายหนุ่มถึงแม้ปากจะบ่นแต่ก็อยากให้พระรามกินของอร่อย เพียงฤดีเดินเล่นที่สวนหลังบ้านหญิงสาวเคยมาที่บ้านหลังนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นถึงแม้ทั้งสองจะคบกันแต่ก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ”คิดว่าใคร“ ”เธอมีอะไรกับฉัน“ เพียงฤดีไม่ค่อยชอบหญิงสาวตรงหน้านักไม่รู้ทำไมความรู้สึกถึงบอกแบบนั้นว่าหญิงสาวกำลังทอดสะพานให้พระราม “อีกไม่นานคุณรามเขาคงเบื่อสวยแต่ง่าย” น้ำอ้อยมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เหมือนจะดูถูก “ทำไมเหรอ? อิจฉาฉันเหรอที่ได้คบกับพี่ราม” เพียงฤดีไม่ใช่คนที่จะยอมคนง่ายๆ ใครดีมาก็ดีตอบใครร้ายมาก็ร้ายกลับ “นี่แก” “เหนื่อยหน่อยนะเป็นแค่ลูกจ้างเขาเรียนก็ไม่เรียนวันๆ เอาแต่ขี้เกียจผู้ชายที่ไหนเขาจะมอง” เพียงฤดีพูดอย่างคนชนะเพราะเห็นน้ำอ้อยตาแดงก่ำเพราะความโกรธ “เดี๋ยวคุณรามเขาก็ทิ้งคอยดู” “เหรอจ้ะเสียดายจัง” “เสียดายอะไร” “เขาขอฉันแต่งงานไง และฉันก็จะเข้ามาเป็นเจ้านายของเธออีกคน” เพียงฤดีหัวเราะออกมาอย่างคนชนะที่ยั่วโมโหหญิงสาวตรงหน้าได้สำเร็จ “ไม่จริงอีหน้าด้าน อีกะหรี่” เพียะ! “แกกล้าตบฉันเหรอ” น้ำอ้อยโดนเพียงฤดีตบไปที่แก้มซ้ายหนึ่งครั้งจนเกิดรอยแดงขึ้นมา “คนอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน กะหรี่มันตัวเอเองหรือเปล่า” หญิงสาวพร้อมที่ตั้งการ์ดสู้เธอไม่ใช่คนใจดีที่จะให้ใครมายืนด่าฟรีๆ “มึง” กรี๊ดดดด น้ำอ้อยกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อจะเข้ามาทำร้ายเพียงฤดีแต่โดนหญิงสาวยกเท้าขึ้นถืบเต็มแรงจนน้ำอ้อยกระเด็นล้มไปกองอยู่ที่พื้นด้วยสภาพที่ไม่สู้ดี “เป็นอะไรกัน!” พระรามรีบเดินมาดูเมื่อมีเสียงกรีดร้องพอมาถึงก็เห็นหลานของแม่บ้านล้มอยู่ที่พื้น “คุณรามคะ ก็คุณหนูดีสิคะอยู่ดีๆมาถีบน้ำ” เด็กสาวได้ทีจึงรีบฟ้องเจ้านายเผื่อว่าจะได้รับความเห็นใจ แต่มีหรือที่เพียงฤดีจะยอมให้คนใส่ร้าย “ตอแหล!” “หนูดี” “พี่รามจ้างคนแบบนี้ไว้ในบ้านได้ยังไงคะมองมาจากดาวอังคารก็รู้แล้วว่าขี้โกหก มีแต่ผู้ชายหน้าโง่เท่านั้นที่เชื่อ” เพียงฤดีจ้องแววตาของพระรามหากว่าเชื่อผู้หญิงสาวคนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว “คุณรามคะ คุณหนูดีเขาตอบน้ำด้วยค่ะดูสิคะ”รอยแดงบนแก้มซ้ายยังมีอยู่ ทำให้พระรามรู้สึกปวดหัวขึ้นมา “ขอโทษน้ำเถอะหนูดี” “ไม่ค่ะ! ทำไมหนูดีต้องขอโทษด้วย” หญิงสาวไม่ยอมทำตามความต้องการเรื่องอะไรที่จะขอโทษก่อนทั้งๆที่ผู้หญิงคนนี้หาเรื่องเธอก่อน “หนูดีพี่สั่ง!” “ไม่ต้องมาสั่งต่อไปนี้หนูไม่มาเหยียบที่นี่อีกแล้ว” หญิงสาวเดินออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของพระราม “ป้าณี!” “ค่ะคุณราม” น้ำอ้อยกำลังยิ้มอย่างพอใจที่เพียงฤดีโดนบังคับให้ขอโทษเธอแต่ประโยคถัดมาของพระรามทำให้เธอต้องหุบยิ้ม “ส่งหลานป้ากลับบ้านต่างจังหวัดด้วยอย่าให้มารบกวนคนของผมอีก” พูดจบก็เดินออกไปเพราะไม่อยากฟังเสียงอ้อนวอนของหลานแม่บ้าน