ตอนที่1

เวลา 03:13 น. ห้องดับจิตกลาง นิติเวช เบอร์ 4 อุณหภูมิ 16 องศา กลิ่นฟอร์มาลีนผสมน้ำยาฆ่าเชื้อมันแทรกเข้าจมูกจนแสบ ภามยกแขนเสื้อฮู้ดสีดำขึ้นปิดจมูกครึ่งหนึ่ง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สด แสงจากจอสะท้อนหน้านวลๆ ของเขาที่ตอนนี้ซีดเหมือนคนขาดเลือด “สามแสนหนึ่ง..สามแสนสอง..เหยดเข้ ทะลุสามแสนสามแล้วว่ะ!” เสียงกระซิบของเขาสั่น ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว “คนดูสามแสนกว่า โดเนทครึ่งแสนในสิบนาที กูจะซื้อ G-Wagon ได้เพราะคืนนี้แน่ๆ” ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าแคบๆ มีเตียงสเตนเลสเรียงกัน 12 เตียง แต่ละเตียงมีผ้าขาวคลุมร่างนูนๆ อยู่ใต้ผ้า พัดลมเพดานตัวเก่าส่งเสียงแอ๊ด..แอ๊ด..หมุนวนอากาศเย็นเยียบ ไฟนีออนสีขาวซีดกระพริบหนึ่งทีตอนที่ภามเดินผ่าน ..User1234 โดเนท 500 บาท: พี่ภาม ใจถึงพึ่งได้ เปิดผ้าดูดิ๊ อยากเห็นว่าของจริงป่ะ.. ..GhostHunter99 โดเนท 1,000 บาท: อ่านป้ายชื่อหน้าศพหน่อยดิ่ เอาศพแรกเลย ตรงนั้น.. ..น้องฟ้าใส โดเนท 100 บาท: พี่ภามหนูกลัว แต่หนูเปย์ อย่าทำให้ผิดหวังนะ.. ..พี่เสือสมิง โดเนท 2,000 บาท: ถ้าของจริง เดี๋ยวโอนเพิ่มหมื่นนึง.. ตัวเลขโดเนทเด้งขึ้นไม่หยุด ภามกลืนน้ำลาย หนี้พนันออนไลน์ห้าแสนที่ตามทวงทุกวันมันลอยมาอยู่ตรงหน้า คืนนี้ถ้าคอนเทนต์ปัง เขาปลดหนี้ได้หมด แถมได้ดาวน์รถใหม่ “ได้ครับแฟนคลับที่รักทุกคน จัดให้ตามคำขอ” ภามปรับกล้อง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง “เดี๋ยวพี่ภามจะพาไปทัวร์ VIP ห้องดับจิตของจริง ไม่มีสแตนด์อิน ไม่มี CG ตามที่พี่เสือสมิงขอมา” เขาค่อยๆ เดินย่องไปเตียงแรกสุด ป้ายเหล็กสีเงินปลายเตียงเขียนด้วยตัวพิมพ์ชัดเจน “นายชิด แซ่ตั้ง..อายุ 62 ปี..วันที่เสียชีวิต 4 พฤษภาคม 2569..สาเหตุการตาย หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน..รับมาจาก..คอนโดหรูย่านอโศก” ทันทีที่คำว่า “อโศก” หลุดจากปาก ไฟนีออนทั้งห้องกะพริบถี่ๆ สามครั้งแล้วดับไปหนึ่งดวง อุณหภูมิในห้องที่เครื่องวัดติดผนังโชว์ 16 องศา ร่วงลงมาเหลือ 11 องศาในสามวินาที ลมหายใจภามกลายเป็นไอสีขาว แกร๊ก.. เสียงมาจากใต้ผ้าคลุมเตียงนายชิด ชัดจนไมค์โทรศัพท์รับได้ คอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิด ..เชี่ย เสียงไรวะ.. ..กูขนลุก เนี่ยของจริง.. ..พี่ภามพระอยู่วัดไหน.. ..เมื่อกี้ผ้าขยับป่ะ แคปไม่ทัน.. “..เมื่อกี้..” ภามเสียงแหบ พยายามหัวเราะกลบเกลื่อน “สงสัยหนูวิ่งครับคุณผู้ชม ห้องใต้ดินมันก็มีหนูบ้าง..” เขาพูดไม่ทันจบ ผ้าขาวเตียงนายชิดกระตุกแรงหนึ่งที มุมผ้าเลิกขึ้นพอให้เห็นนิ้วเท้าซีดเขียว เล็บยาวผิดปกติ โผล่ออกมาแล้วหดกลับเข้าไป “เหี้ยยยย” ภามผงะ หลังกระแทกตู้สเตนเลสเก็บร่างศพเสียงดังปัง โทรศัพท์หล่นจากมือ แต่บุญบาป กล้องยังหันหน้ามาทางเตียง ไลฟ์ไม่ตัด คนดูพุ่งไปสามแสนห้า ..กรี๊ดดด กูเห็นด้วย.. ..นิ้วตีนขยับสัด.. ..พี่ภามมึงตายแน่ วิ่งงง.. ..ใครก็ได้โทร 191 ที.. ภามตัวสั่น เหงื่อแตกทั้งที่หนาวจนจมูกแดง เขาควานมือหาโทรศัพท์บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ปลายนิ้วไปสะดุดกับอะไรบางอย่างแข็งๆ หนังสือ หนังสือปกแข็งเก่าๆ ขนาดเท่า A5 สันหนังสือลอก หน้าปกไม่มีรูป มีแต่ตัวเขียนด้วยหมึกสีดำ เขียนว่า _“คืนที่ดาวดับ”_ ลายมือนั้นหวัด แต่กดหนักจนเหมือนคนเขียนกำลังโกรธ ข้างใต้ชื่อเรื่อง มีบรรทัดเล็กๆ เขียนว่า _“สมบัติของ ด.ช.ปัน”_ ภามหยิบขึ้นมา ฝุ่นหนาเตอะติดมือ กลิ่นกระดาษเก่ากับกลิ่นสาบอะไรสักอย่างเหมือนกลิ่นดินโคลนลอยออกมา เขาเป่าฝุ่นฟุ้งกระจาย “คุณผู้ชม..” เขากระซิบ มองกล้องที่ยังนอนอยู่บนพื้น “เจอของดีแล้วครับ หนังสือปริศนาในห้องดับจิต” เขาพลิกเปิดหน้าแรก กระดาษเหลืองกรอบเกือบขาด มีข้อความเขียนด้วยลายมือเดียวกัน _“นิทานเรื่องนี้..อย่าอ่านหลังเที่ยงคืน ถ้าไม่อยากให้เจ้าของเรื่องมาทวงตอนจบ”_ _“ป.ล. ถ้าอ่านแล้ว ต้องเล่าให้จบ ไม่งั้น..”_ หมึกเลอะตรงคำสุดท้ายอ่านไม่ออก นาฬิกาดิจิทัลตัวแดงบนผนังกระพริบ 03:14 น. เลยเที่ยงคืนมาเยอะแล้ว “กฎมีไว้แหกครับ” ภามเลียริมฝีปากแห้งผาก ยอดโดเนททะลุแสนสอง ยอดแชร์สองหมื่นในสิบนาที เขาลังเลอยู่สองวิแล้วตัดสินใจ “ในเมื่อพี่ชิดแกเหงา คืนนี้ภามล่าท้าผี จะอ่านนิทานกล่อมพี่ชิดเอง เอาให้หลับสบาย..ถ้าพี่แกยังอยู่บนเตียงนะครับ” เขาหัวเราะแห้งๆ ใส่กล้อง นิ้วเปิดไปหน้าที่หนึ่ง ตัวหนังสือพิมพ์ดีดเก่าๆ _“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในคืนที่ดาวทุกดวงบนฟ้าดับหมด..เด็กชายปันได้ยินเสียงเคาะประตู..ก๊อก..ก๊อก..”_ ปัง! ไฟนีออนทั้งห้องดับพร้อมกันทั้งหมด ความมืดกลืนกินทุกอย่างในเสี้ยววิ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจภามเต้น ตุบ..ตุบ..ตุบ..ดังลั่นในหู แอ๊ดดดด.. ประตูเหล็กบานหนักของห้องดับจิตที่เขาแง้มล็อกไว้จากด้านนอก ค่อยๆ ถูกเปิดออกจากด้านนอก ช้าๆ ช่องว่างของประตูค่อยๆ กว้างขึ้น แสงสีขาวซีดจากทางเดินข้างนอกสาดเข้ามาเป็นลำ พร้อมกับกลิ่นธูปเย็นๆ ที่ไม่ควรมีในโรงพยาบาล ภามตัวแข็งทื่อ หนังสือ _คืนที่ดาวดับ_ ในมือหนักเป็นตัน ขาเขาไม่มีแรงแม้แต่จะวิ่ง “ใคร..ใครอนุญาตให้มึง..ปลุกศพกู” เสียงผู้หญิง ดังขึ้นหน้าประตู ไม่ดัง แต่ชัด และเย็นจนเสียดเข้าไปถึงกระดูก ภามขนลุกทั้งตัวไม่ใช่เพราะผี แต่เพราะน้ำเสียงนั้นมันนิ่ง มันเรียบ มันอันตรายกว่าผีร้อยเท่า ไฟฉายจากมือถือส่องพรึ่บเข้ามา แสงพุ่งตรงมาที่หน้าภามจนเขาต้องยกมือบัง พอลดมือลง เขาก็เห็นเจ้าของเสียง ผู้หญิงอายุราวยี่สิบสี่ ยี่สิบห้า ผมยาวดำขลับมัดหางม้าต่ำ ใส่เสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวแขนยาว ใบหน้านิ่งเหมือนน้ำในบ่อที่ไม่มีลมพัด ดวงตากลมโตสีดำสนิทกำลังจ้องเขา..ไม่..จ้องทะลุเขาไปเลยด้วยซ้ำ เธอไม่พูดอะไรต่อ แค่ยืนกอดอก พิงกรอบประตู มองภามเหมือนกำลังมองหนูตัวหนึ่งที่ติดกาวดักหนู ป้ายชื่อพลาสติกบนอกเสื้อกาวน์เขียนว่า _อลิน พ. นักจัดการศพ_ อลิน..ภามเคยได้ยินชื่อนี้ในบอร์ดใต้ดิน เขาคือตำนานของนิติเวช น้องจบใหม่ที่ทำงานมาแค่สองปี แต่ศพทุกศพที่โวยวาย อยู่ไม่สุข จะเงียบกริบทันทีที่เธอเข้าไป เล่านิทาน ให้ฟัง ไม่มีใครรู้ว่าเธอเล่าเรื่องอะไร แต่ศพทุกศพจะหลับปุ๋ย ยิ้มมุมปากก่อนเผทุกราย และกฎเหล็กของแผนกคือ ห้ามใครยุ่งกับห้องดับจิตตอนตีสามเด็ดขาด เพราะเป็น เวลาเล่านิทาน ของอลิน ซึ่งภาม..แม่งเสือกไม่รู้ “เอ่อ..พี่..คือ..ผม..” ภามปากคอสั่น อยากจะอธิบาย แต่สมองบล็อก อลินไม่ฟัง เธอเดินเข้ามาในห้องสามก้าว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ติดเสื้อกาวน์เธอมาด้วย เธอไม่มองภามด้วยซ้ำ สายตาเธอเลื่อนไปมองเตียงแรก เตียงของนายชิด ว่างเปล่า ผ้าขาวกองยับยู่ยี่อยู่บนพื้นเตียงสเตนเลสเย็นเฉียบ ไม่มีร่างอยู่ใต้ผ้า ส่วนร่างนั้น.. คอมเมนต์ในไลฟ์ที่วางบนพื้นเด้งขึ้นอันล่าสุด ก่อนแบตโทรศัพท์จะหมดเพราะความเย็น ..พี่ภาม รีบดูกระจกข้างหลัง.. ภามค่อยๆ หันไปมองตู้สเตนเลสเก็บศพด้านหลังที่ทำจากเหล็กเงา วาวเหมือนกระจก ในเงาสะท้อน..ข้างหลังเขาติดๆ มีร่างซีดเซียวของชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่ นัยน์ตาเหลือกขาวไม่มีตาดำ ปากอ้าเหวอะ ยืนห่างไปไม่ถึงคืบ และริมฝีปากซีดๆ นั้นขยับ..ไม่มีเสียง..แต่ภามอ่านปากได้ _“เล่า..ต่อ..สิ..”_ หนังสือ _คืนที่ดาวดับ_ ในมือภาม ร่วงลงพื้นดังตุบ ซวยแล้ว ซวยของจริง ไม่ใช่คอนเทนต์ ไม่ใช่ CG ไม่ใช่หนู ผีนายชิด ตื่นแล้ว และกำลังทวงตอนจบนิทานจากเขา อลินถอนหายใจเบาๆ เหมือนเหนื่อยหน่ายเต็มทน เธอก้มเก็บหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ปัดฝุ่นออก แล้วเงยหน้ามองภามด้วยสายตาเย็นชา “มึง..” เธอพูดคำแรกกับเขา เสียงเรียบแต่ด่าทุกพยางค์ “ทำศพกูตื่นครบห้องแล้ว” ภามหันขวับมองรอบห้อง ผ้าคลุมเตียงอีก 11 เตียง..เริ่มขยับ..พร้อมกัน ..ก๊อก..ก๊อก.. เสียงเคาะประตูดังมาจากเตียงทุกเตียง ไลฟ์ตัดดับไปพร้อมกับแบตหมด แต่ฝันร้ายของภาม..เพิ่งเริ่มต้น