“ฮืออออออ...” ฉันไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลย ใจมันเจ็บไปหมด แม้จะเผื่อใจไว้ว่าการที่พ่อแม่ทำงานห่างเหินกันขนาดนี้ สักวันพวกเขาต้องเลิกรากันแน่
แต่เมื่อวันนั้นมาจริง ๆ ฉันก็รับไม่ไหว บ้านที่ตอนแรกก็แทบไม่เรียกว่าบ้าน ตอนนี้แม้แต่ชื่อจะเรียกว่าครอบครัวของฉันก็เรียกไม่ได้แล้ว พ่อมีครอบครัวใหม่ทั้งภรรยาทั้งลูกชาย ส่วนแม่ก็กำลังจะมีสามีใหม่ แล้วฉันอยู่จุดไหนล่ะในสมการนี้ มันเหมือนอยู่นอกวงโคจรไปแล้ว... ฉันกลายเป็นหมาหัวเน่า ตัวคนเดียวแล้วล่ะ
ตอนนี้เวลานี้...ฉันอยากมีใครสักคนจริง ๆ คนที่จะคอยปลอบโยนฉันไม่ออกไปจากความรู้สึกแย่ ๆ นี้เสียที
[เสียงเรียกเข้า]
ไม่ว่าจะพ่อหรือแม่โทรมาฉันก็ไม่อยากรับสาย แต่เมื่อเป็นสายจากพี่เทมป์ฉันก็รีบเช็ดน้ำตา สูดหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ พยายาททำเสียงให้ปกติไม่ร้องไห้งอแง และกลั้นเสียงสะอื้นไห้ ก่อนจะรับสายเขา
“ว่า...ไง...คะ พี่เทมป์” แม้ฉันจะกลั้นไว
