ฉันที่ยืนงง...ว่าจู่ ๆ เขาเป็นอะไรไป ไม่ใช่ว่าเป็นฉันที่ต้องโกรธจนไม่อยากเจอหน้าเขาเหรอ ทำไมถึงกลายเป็นเขาที่คอตกและตัดพ้อฝากฝังฉันกับพี่ไทล์ล่ะ เขายอมแพ้เรื่องฉันแล้วเหรอ ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่คำถามว่า ทำไม ทำไม และทำไม
ฉันเดินไปนั่งโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถาม จนพี่ไทล์ลุกมานั่งตรงข้ามฉัน
“น้องเบล กับ เทมป์คบกันเหรอครับ...”
“...” ฉันถึงกับชะงัก เพราะความสัมพันธ์ของฉันกับเขาจะเรียกว่าแฟนไม่ได้ มันเป็นความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น แต่ว่านะ...หากจะถามถึงหัวใจของฉัน คำตอบก็คงเป็นฉันเองที่รักเขา ส่วนเขารักฉันรึเปล่าฉันไม่เคยรู้เพราะเขาไม่เคยพูด
“ไม่หรอกค่ะ...เพียงแต่...เป็นเบลเองที่ชอบพี่เทมป์” ฉันเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับคำพูดตัวเองเสมอ คิดสิ่งไหนก็พูดออกไป ไม่เหมือนอิพี่บ้านั้นหรอกที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่
“ได้ยินแบบนั้นพี่ก็ดีใจนะ จริง ๆ แล้วเจ้าตัวเล็กของพี่มันชอบน้องเบลนะครับ”
“คะ? พี่หมาย
