ฉันที่กำลังนอนฝันหวานว่ากำลังนอนอยู่บนเมฆปุยที่นุ่มนิ่มกลิ้งไปมาอย่างสนุกสนาน ฉันหยิบเมฆมาปั้นเป็นรูปหัวใจ จนตอนนี้รอบ ๆ ตัวฉันในฝันเต็มไปด้วยเมฆหัวใจ
แต่แล้วจู่ ๆ จากที่นอนบนเมฆตอนนี้ภาพตัดมาลอยอยู่กลางทะเลแทนแล้วล่ะ พายุคลื่นโถมกระหน่ำยิ่งกว่าสึนามิที่กำลังจะซัดสาดเข้ามา แถมมีเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง!!! ฉันที่เกาะขอนไม้ลอยเคว้งไปมาก็อยู่ในสภาวะหมดสิ้นความหวัง ‘ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยฉันที อั่ก...’
‘แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก’ ฉันหยัดตัวตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย นั่งหอบหายใจรัว
‘ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก’ เสียงเคาะประตูที่ดังไม่หยุดนี่ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันฝันร้ายสินะ ให้ตายสิ!
“รู้แล้ว ๆ รอแปบ” ฉันลุกขึ้นหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ทว่า...กลับปรากฏเบอร์ที่โทรมาหาเป็นร้อยสายจากพี่เทมป์ หรือว่าคนที่เคาะประตูตอนนี้คือพี่เทมป์กัน นี่มันยังเจ็ดโมงเช้าอยู่เลยนะ
“พี่เทมป์จริง ๆ ด้วยแฮะ” หลังจากที่มองจอมอนิเตอร์หน้าป
