ฉันรีบลืมตาตื่น ด้วยอยากคิดว่าเรื่องเมื่อคืนมันคือความฝัน แต่ลืมตาขึ้นมาหัวใจก็ห่อเหี่ยวทันใด เมื่อคนที่นอนกอดฉันอยู่ กำลังมองหน้าฉัน ทุกอย่างมันคือเรื่องจริงสินะ มันคือเรื่องจริงแทนที่จะเป็นฝันร้าย
ฉันอยากให้มันเป็นฝันร้ายมากกว่า
“ทำไมตื่นเร็ว” เอ่ยถามขณะที่นิ้วชี้ไล้ที่รอยสักบนหน้าอกข้างซ้ายของฉัน
“…” ฉันปัดมือของเขาออกพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ
“จับหน่อยไม่ได้หรือไง” ขุนแผนไม่พูดเปล่าเขาก้มลงมางับจมูกของฉันด้วย
“สกปรก!” ฉันกระแทกเสียงพลางหันหน้าหนี
“แปรงฟันแล้ว เฮ้อ…” เขายิ้มก่อนจะขยับตัวลงให้ต่ำกว่าฉันแล้วเอาใบหน้ามาซบที่หน้าอกของฉัน “อยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้จริง ๆ”
“แต่ฉันอยากหายไปจากตรงนี้ ไม่อยากหายใจร่วมกับคุณ” ฉันพูดสวนกลับทันที
“หิวข้าวอะ ทำกับข้าวให้กินหน่อย คิดถึงกับข้าวฝีมืออ้อม” เขาทำหูทวนลม ไม่สนสิ่งที่ฉันพูด แล้วยังมาเรียกชื่อของฉันอีก ไหนจะโทนเสียงที่ใช้พูดกับฉัน
“ฉันจ
