“เก็บแรงไว้ครางชื่อพวกพี่เถอะ ฮ่าๆๆๆ/ฮ่าๆๆๆ”
เสียงหัวเราะกับคำพูดอันหยาบโลนดังไปทั่วรถ ณัชชาได้แต่นิ่งเงียบ ภาวนาให้พี่คาร์มิลตามมาทัน ไม่อย่างนั้นเธอคงเสร็จพวกนี้แน่
@คาร์มิล
เขานั่งดูจีพีเอสที่ผูกกับมือถือณัชชาอย่างใจจดใจจ่อ รถคันที่ณัชชานั่งทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อยๆ
“มึงขับเร็วกว่านี้หน่อยดิวะไอ้ไทม์”
คาร์มิลเร่งเพื่อนให้ขับเร็วขึ้นไปอีก เพราะกลัวไปช่วยณัชชาไม่ทัน
“กูก็เร่งอยู่มึงใจเย็นหน่อยดิวะ”
ไทม์ที่เป็นคนอาสาขับรถตู้เอง เพราะกลัวลุงคนขับรถขับตามไม่ทัน ก็เหยียบคันเร่งเต็มที่แล้ว
แต่ก็ยังแพ้รถกระบะ ที่เหมาะกับถนนในพื้นที่มากกว่า
@ณัชชา
“ลงมา”
หลังจากที่พวกเขาขับเข้ามาจอดในม่านรูดแห่งหนึ่ง ที่เอมิมาเปิดห้องรออยู่แล้ว เมฆาก็พาณัชชาเข้าไปในห้อง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แอ้ด!!!
“ทำไมมาช้าจัง เอามันเข้ามาแล้วล็อคประตูด้วย
เสียงคนด้านในพูดเหมือนหงุดหงิด
พรึบ!!
“ไงน้องณัชชาคนเก่ง วั
