“ฮั่นแน่ บอกมานะคาร์เมลล์ แกกับพี่ไทม์ คิกคิก มันคืออะไร”
หลังจากขึ้นมานั่งประจำที่แล้ว ณัชชาก็คาดคั้นเรื่องของคาร์เมลล์กับพี่ไทม์ใหญ่
“คืออะไรละ ไม่มีอะไรซักหน่อย”
คาร์เมลล์ยิ้มอย่างเขินอาย หน้าแดงหูแดงไปหมด
“ไม่มีอะไร แต่เวลาพูดถึงพี่ไทม์ทำไมต้องยิ้มเขินอายด้วยหละ ขนมนี้พี่ไทม์คงไม่ได้ซื้อมาเผื่อฉันหรอกมั้ง เพราะมันมีแต่ของที่แกชอบเลยหนิ”
ณัชชาถามเพื่อนอย่างจับผิด แต่ไม่ได้จริงจังมากนัก แค่อยากได้คำตอบจากเพื่อนแค่นั้นเอง
“กะ ก็กินด้วยกันนี่แหละ เยอะขนาดนี้ใครจะกินหมดละ”
คาร์เมลล์รีบยื่นถุงขนมให้ณัชชา จนณัชชาได้แต่ยิ้มให้กับท่าทีของเพื่อน
“ไม่กินหรอก พี่คาร์มิลก็ซื้อให้ฉันเหมือนกัน กินของแฟนตัวเองนั่นแหละดีแล้ว”
พูดจบก็มองหน้าคาร์เมลล์ ดูว่าเพื่อนจะพูดอะไร
“ไม่ใช่แฟนซักหน่อย แกอย่ามาพูดมั่วนะณัชชา”
คาร์เมลล์นั่งบิดไปบิดมาอย่างน่าเอ็นดู
“ถ้าไม่ใช่แฟน แล้วตอนนี้ถึงขั้นไหน”
ณั
