“ เดี๋ยวกูลองโทรดู”
คาร์มิลหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเอมิ ตั้งแต่คบกันมาสามปีกว่า ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาโทรหาแล้วเอมิไม่รับ
ตืด ตืด ตืด
ตืด ตืด ตืด
“ แม่งไม่รับว่ะ”
หลังจากที่โทรหาเพื่อนหลายสาย แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนจะรับ เขาก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย มันเป็นอะไรที่ลำบากใจอย่างบอกไม่ถูก
“ เป็นอะไรกันคะหน้าเคร่งเครียดเชียว”
คาร์เมลล์ที่เดินมาพร้อมณัชชาถามขึ้น เมื่อเดินมาถึงโต๊ะแล้วเห็นพวกพี่ๆนั่งกันหน้าเครียด
“ ไม่มีอะไรหรอกครับ มานั่งกินข้าวเถอะ”
ไทม์รีบขยับให้คาร์เมลล์นั่งข้างๆตัวเอง
“ ขอบคุณค่ะ”
คาร์เมลล์นั่งลงข้างไทม์ พร้อมกล่าวขอบคุณเพื่อนพี่ชาย
“ มานั่งนี่สิ”
คาร์มิลสลัดเรื่องของเอมิออกจากหัว และเรียกคนตัวเล็กให้นั่งลงข้างๆ ณัชชามองดูหน้าเขาเหมือนคนที่กำลังไม่สบายใจ ตัวเธอเองก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย
“ ทะเลาะกับพี่เอมิหรอคะ”
ถามทั้งที่เธอเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว และก็รู้ด้วยว่า
