ครืด ครืด ครืด
ในกลางดึกคืนนั้น ฉันยังนอนไม่หลับ
ยังรอพี่คาร์มิลอยู่อย่างนั้น เพราะกังวลใจเนื่องจากติดต่อเขาไม่ได้เลย และแล้วเสียงมือถือของฉันก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อพี่เขาอยู่
ฉันยิ้มกว้าง รีบกดรับอย่างดีใจ
“ค่ะพี่คาร์มิล พี่อยู่ไหนคะ”
รีบถามเขาพร้อมยิ้มดีใจไปด้วย เพราะเป็นห่วงเขามากๆ กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรด้วยแหละ
{นอนก่อนได้เลยนะไม่ต้องรอพี่ คืนนี้พี่คงไม่ได้กลับ}
พอพี่บอกไม่ได้กลับแค่นั้นแหละ ใจฉันก็หวิวอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่
ฉันไม่ถามเขาก็ไม่บอก
“ บอกหนูได้ไหมคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
{เอมิกินยานอนหลับเกินขนาด ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินยังไม่ออกมาเลย}
“ ให้หนูไปหารึเปล่าคะ แล้วพี่อยู่โรงพยาบาลไหน”
ถามเขาอย่างเป็นห่วง แค่เขาเอ่ยมาว่าให้เธอไปหา เธอก็พร้อมบึ่งรถไปทันที
{พี่ว่าไม่ต้องมาหรอก ถ้าเอมิฟื้นขึ้นมาแล้าเห็นหน้าเธอ เดี๋ยวจะคลุ้มคลั่งเอา นอนเลยนะไม่ต้
