นาเดียกระสับกระส่ายร้อนรนอยู่ภายในอก เดินกลับไปกลับมาราวกับเสือติดจั่น คิลเลียนหายไปทั้งคืน และก็ไม่ได้กลับไปที่คาร์ตัน บรีซ
“หายไปไหนของเขานะ คุณคิลล์”
“คุณแม่บ้านคะ คุณคิลล์กลับมาแล้วค่ะ”
สาวใช้ที่หล่อนสั่งเอาไว้ว่าถ้าเห็นคิลเลียนให้รีบมารายงานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา นาเดียได้ยินก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ไม่พูดไม่จารีบวิ่งไปหน้าบ้านทันที แต่เมื่อมาถึงก็ต้องชะงักงัน รู้สึกช็อกราวกับถูกฟ้าผ่าลงมากลางอก
“คุณ... มะลิ...”
มัลลิกาที่มีคิลเลียนประคองอยู่ข้างกายระบายยิ้มบางๆ
“ดีใจจังค่ะ เราได้พบกันอีกครั้งแล้ว”
นาเดียหน้าซีดเผือด มองมัลลิกาอย่างเหลือเชื่อ
“แก... แกตกน้ำตายไปแล้วนี่ แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
มัลลิกาไม่ได้ตอบ แต่คิลเลียนเป็นคนพูดแทน
“เสียแรงที่ฉันเคยไว้ใจเธอ นาเดีย เสียแรงที่เราเคยเป็นเพื่อนรักกัน ต่อจากนี้ไป เธอจะต้องไปรับกรรมของตัวเองในคุก”
“ไม่... คุณคิลล์... นาเดียไ
