“เอาเป็นว่าผมให้เวลาคุณคิลเลียนคิดทบทวนสักคืนดีกว่า ถ้าพรุ่งนี้เปลี่ยนใจโทรแจ้งผมได้ทุกเมื่อครับ ขอตัวก่อนนะครับ”
นายตำรวจเอ่ยลา และเดินจากไป
มัลลิกาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคิลเลียน มองด้วยความห่วงใย “คุณคิลล์ไหวนะคะ”
เขาฝืนยิ้มและก้มหน้ามองหน้าหล่อน
“ฉันต่างหากต้องถามเธอว่าไหวแน่นะ”
คนฟังยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบ
“ไหวสิคะ อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับไปนอนให้น้ำเกลือต่อแล้ว”
แม้คิลเลียนจะฝืนยิ้มให้บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าเขากำลังทุกข์ใจแค่ไหน ความจริงที่พึ่งได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วไอรีนถูกข่มขืนแล้วฆ่าก่อนจะอำพรางคดีด้วยการสวมรอยให้เป็นอุบัติเหตุทำให้ชายหนุ่มหดหู่ยิ่งนัก และก็พร่ำแต่โทษตัวเองตลอดเวลา
“คุณคิลล์คะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งมะลิที่โรงพยาบาลแทนก็ได้ค่ะ คุณอยู่ที่นี่พักผ่อนเถอะ คุณจะได้นอนหลับให้เต็มที่”
“ไม่ได้หรอก ฉันเป็นห่วงเธอ เดี๋ยวเกิดหายไปไหนอีก”
มัลลิกาวางมือลงกับต้นแขนของชายหนุ่มข้างกาย
