“ฉันเห็นด้วยกับพี่ดีน... เธอไม่ควรจะเสี่ยง”
ชาริลล์สนับสนุนความคิดของพี่ชาย แต่มัลลิกากลับคัดค้าน
“ดิฉันยอมเสี่ยงค่ะ แม้ว่าผลที่ออกมาจะเป็นยังไงดิฉันก็จะน้อมรับเอาไว้ จะไม่โทษใครทั้งนั้น ขอเพียงแค่ให้พ้นจากเงาของคุณไอรีนเสียที”
“ทำไมล่ะมัลลิกา... ทำไมเธอถึงไม่อยากเป็นเงาของไอรีน ทั้งๆ ที่เธอก็กำลังจะได้ทุกอย่างที่ไอรีนเคยครอบครอง โดยเฉพาะหัวใจของคิลเลียน”
มัลลิกาไม่อาจจะหักห้ามน้ำตาได้อีกต่อไป หล่อนสะอื้นไห้ออกมา
“ดิฉันต้องการให้คุณคิลล์มองดิฉัน... เพราะดิฉันคือมัลลิกา บารอฟ”
ในที่สุดดีแลนก็ต้องระบายลมหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ในความตั้งใจของคู่สนทนา
“ถ้าเธอต้องการฉันก็ไม่ขัดข้อง แต่เจ้าคิลล์จะจำเธอไม่ได้อีก เธอยอมรับมันได้ใช่ไหม”
คนฟังน้อมรับทั้งน้ำตา กลีบปากอิ่มสั่นระริกด้วยความชอกช้ำ
“นั่นแหละค่ะคือสิ่งที่ดิฉันต้องการ
แล้วในห้องก็ไม่มีคำพูดใดของใครดังขึ้นมาอีก นอกจากเสียงถอนหายใจขอ
