“ฟลินต์!!” ฟลินต์ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างไปทันได้ตั้งตัวเพราะหมัดหนักๆ ของว่าที่พ่อตา หยาดเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากอีกครั้ง พาฝันพุ่งตัวเข้าหา ทรุดตัวนั่งลงตรงหน้า ฝ่ามือเรียวเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าคมคายที่เปรอะเปื้อนด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาเบาๆ
“ทำอะไรของปุณณ์” นาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับการกระทำของสามี นึกว่าจะจบลงด้วยดีแล้วเสียอีก
“แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำนาวกับการที่มันเจาะไข่แดงลูกสาวเรามาเป็นปีๆ กูนึกว่ามึงจะเป็นลูกผู้ชายมากกว่านี้นะไอ้ฟลินต์ กล้าทำ กล้ายอมรับ แต่มึงมันขี้ขลาด” ปุณณ์บอกคนเป็นภรรยา เขาเข้าใจและยอมทำทุกอย่างเพื่อพาฝัน แต่ก็อดเคืองโกรธไม่ได้ ถ้าไม่ได้ชกหน้าสักหมัดเขาคงอึดอัดใจตาย ก่อนชี้หน้าฟลินต์ด้วยความกราดเกรี้ยว แต่เป็นความกราดเกรี้ยวเพื่อระบายความรู้สึกภายในใจ
“ผมยอมรับว่าที่ผ่านมาผมมันขี้ขลาด เพราะความกลัวว่าจะถูกพรากจากกัน กลัวจะทำให้ป๊าต้องผิดหวังในตัวลูก
