ฟลินต์เดินไปมาด้วยความร้อนใจ ประตูคู่บานใหญ่ของห้องฉุกเฉินยังคงปิดสนิทมาค่อนชั่วโมง ฟลินต์รู้สึกเหมือนเวลาทุกนาทีผ่านไปเนิ่นนานชวนให้อึดอัดกับความกังวลใจ เป็นห่วงคนในห้องฉุกเฉินด้วยไม่รู้ว่าเป็นอะไร สิ่งที่เธอเป็นจะร้ายแรงไหม ทำไมถึงได้เป็นลมล้มพับไป หรือว่าเหนื่อยจากการเตรียมงานแต่ง
“ปาป๊า หม่าม้าจะเป็นไรไหมครับ” จิวเจ๋อจับมือคนเป็นพ่อ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาไหวระริก เป็นห่วงแม่ไม่น้อยกว่าพ่อ
“หม่าม้าต้องไม่เป็นไร ปาป๊าเชื่อว่าหม่าม้าจะไม่เป็นอะไร” ฟลินต์ยอบตัวลงมาหาและโอบกอดลูกชายไว้อย่างปลอบประโลม
“จิวเจ๋อจะเชื่อ เหมือนที่ปาป๊าเชื่อครับ หม่าม้าจะไม่เป็นอะไร” แขนเล็กโอบกอดผู้เป็นพ่อ ปลอบประโลมซึ่งกันและกัน เสียงสมาร์ตโฟนของหรงซิ่งดังเป็นระยะ แกริค เจ้าของสายเรียกเข้าโทรถามไถ่ทุกๆ ห้านาที หลังจากรู้เรื่องที่พาฝันเป็นลม จังหวะนั้นประตูบานใหญ่ก็เปิดออกหลังปิดสนิทนานจนน่าหวั่นใจ หมอเดินออ
