หลายวันผ่านไป…
ในห้อง icu
ร่างหนาของมาเฟียหนุ่มยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ในห้อง icu น้ำฝนคอยดูแลเขาอยู่ไม่ห่างร่างบางดูซูบผอมลงไปจนผิดหูผิดตา
“เฮียข๋า ฝนรอเฮียอยู่นะตอนนี้ฝนเลื่อนงานเปิดร้านออกไปแล้วฝนจะเปิดได้ยังไงถ้าวันสำคัญวันนั้นไม่มีเฮียอยู่ด้วย” เธอพูดกับคนหลับแบบนี้ทุกวัน ร่างบางก้มลงไปกอดเขาด้วยความคิดถึงน้ำฝนทิ้งงานทุกอย่างรวมทั้งเลื่อนงานเปิดแบรนด์ออกไปด้วยอย่างไม่มีกำหนด
“หลายวันแล้วนะคะที่เฮียเอาแต่หลับอยู่แบบนี้“ เขาหลับแบบนี้มาหลายวันแล้ว ความเหงามันเข้ามาเกาะกินใจดวงน้อยน้ำฝนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจากับใครเธอเอาแต่พูดกับมาเฟียหนุ่มเพื่อหวังให้เสียงของเธอปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากการหลับไหลที่เป็นอยู่นี้
/1 ชั่วโมงผ่านไป/
”ฝนไปกินข้าวหน่อยนะลูกเดี๋ยวแม่พาไป“ แม่รินมาแอบมองลูกสาวอยู่นานจนต้องเดินเข้ามาตาม เธอเองก็สงสารลูกมาก เธอเอาแต่เฝ้าภาวนาให้อีกคนตื่นขึ้นสักทีถ้าขื่นอยู่แบบนี้ลูกสาว
