”คุณน้ำฝนนั่งก่อนนะครับ“ อาโนว์เดินเข้าไปบอกคนรักของเจ้านายที่ยื่นเกาะขอบประตูร้องไห้ จากคนที่เคยสวยดูดีวันนี้เธอดูบอบช้ำทุกข์ทรมานจนน่าสงสารเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็เลอะไปด้วยเลือด
“ไปนั่งก่อนเถอะไอ้ลีอาร์มันไม่เป็นอะไรหรอกหรือกลับบ้านไปอาบน้ำก่อนไหมให้อาโนว์พาไปทางนี้พี่อยู่เอง” ลีโอสงสารเธอจับใจและเข้าใจความรู้สึกเธอดี
“ไม่ค่ะ ฝนจะรอจนกว่าเฮียจะตื่น” เธอส่ายหน้าปฏิเสธทุกคน
“น้ำฝนลูก” เสียงผู้เป็นแม่เรียกลูกสาวด้วยความเป็นห่วงแม่รินสาวเท้าเร็วเดินเข้าไปหาลูกสาว ตามมาด้วยฟาโรที่อุ้มฟาเดียเดินมายังมีกลุ่มแม่ ๆ ที่เดินกันเข้ามาทุกคนเป็นห่วงน้ำฝนมาก
“แม่…ฮือ” ร่างบางลุกออกจากที่นั่งวิ่งเข้าไปกอดแม่และร้องไห้โฮออกมาเธออยากได้อ้อมกอดของใครสักคนเพื่อจัดการกับความรู้สึกที่ย่ำแย่ในตอนนี้ของเธอแขนเรียวกอดแม่เอาไว้แน่น
“ร้องไห้เถอะลูกถ้าร้องไห้แล้วจะทำให้ลูกดีขึ้นก็ร้องไห้ออกมาให้พอแล้วเก็บแรงเอาไ
