หลังจากที่ทุกคนกลับภายในห้องพักคนป่วยก็เหลือเพียงมาเฟียหนุ่มกับคนสวยของเขา น้ำฝนเดินไปนั่งลงบนโซฟาบนเตียงมีคนเจ็บค่อยนอนมองคนสวยเงียบ ๆ น้ำฝนเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมานั่งเฉย ๆ แบบนี้ปกติเธอไม่ค่อยจะนั่งว่างเท่าไหร่หากมีกระดาษกับดินสอสักแท่งก็ยังดี ก่อนที่เธอจะหันไปมองยังคนบนเตียง
“มีอะไรครับ” ลีอาร์เลิกคิ้วสูงและเอ่ยถามคนสวย
“คุณฉันจะกลับบ้านคุณอยู่คนเดียวได้ไหม ฉันมีงานต้องทำนะไม่มีเวลามานั่งเฝ้าคุณหรอก” งานรออยู่เยอะแยะไปหมดอีกทั้งร้านก็กำลังจะเปิดแล้วมัวมานั่งเฝ้าใครอยู่ก็ไม่รู้ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ
“คุณจะผิดคำพูดกับแม่เหรอ” ลีอาร์เจ้าเล่ห์ยกเอาแม่มาอ้างเพราะรู้ว่าคนสวยต้องเกรงใจจนไม่กล้าร้องกลับอีกและมันก็ได้ผล น้ำฝนถอนหายใจยาวออกมาเพราะรับปากกับแม่เขาเอาไว้แล้ว
พรึบ!!!
“งั้น…ฉันขอไปเอางานในรถมาทำนะคะ“ ร่างบางลุกออกจากโซฟาตั้งใจจะไปเอางานในรถมานั่งทำฆ่าเวลา
อ๊ะ!!!
