แกร๊ก…
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นประตูห้องก็เปิดเข้ามาอาจารย์หมอแวะมาเยี่ยมและตรวจอาการคนป่วย
“คุณลีอาร์ดูหน้าตาสดใสขึ้นนะครับ”
“ครับ คงเพราะมีคนดูแลดี” เขาพูดราวกับว่าเธอเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้เขางั้นแหละ
“555 ครับกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคนป่วยว่าแต่ท่านลูคัสไม่มาเหรอครับ” อาจารย์หมอเฝ้ารอเพื่อที่จะเจอมาเฟียลูคัสแต่ก็ไม่เห็นเขามาปรากฏตัวที่นี่สักที
“น่าจะงานยุ่งนะครับ”
“เสียดายจังครับผมยังไม่ได้มีโอกาสขอบคุณท่านเลย”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“ก็เรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนที่ท่านช่วยครอบครัวของผมเอาไว้” อาจารย์หมอนึกย้อนกลับไปถึงเมื่อยี่สิบปีก่อนในตอนนั้นเขาเป็นหมออยู่โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง
20 ปีก่อน…
ณ โรงพยาบาลรัฐบาลแถว ๆ ชานเมืองโรงพยาบาลที่มีแต่คนไข้ชาวบ้านธรรมดามานั่งรอคิวนานหลายชั่วโมงเพื่อพบแพทย์ที่มีจำนวนน้อยกว่างานซะอีกระหว่างที่หมอกำลังผ่าตัดให้กับคนไข้ฉกรรจ์อย
