ลีอาร์นอนมองพยาบาลส่วนตัวยิ้ม ๆ `มือเบาเหมือนกันนะเนี่ย` ในใจเอาแต่นึกชื่นชมคนสวยที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เขาอย่างเบามือ น้ำฝนจากที่วุ่นวายเรื่องงานมาหลายวันพอได้มาอยู่กับเขาเธอกลับรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่เธอไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ ในชีวิตนอกจากพ่อ ๆ พี่ชายทั้งหลาย คนในครอบครัวแล้วก็มีเขานี่แหละที่เธอใกล้ชิดด้วยมากที่สุด
“เมื่อกี้ร้องเหมือนจะเป็นจะตายตอนนี้ทำไมเงียบไปล่ะคะ” เรียวปากสีหวานเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอปรายสายตาไปมองเขาเล็กน้อยก่อนจะหันมาสนใจแผลตรงหน้าอกเขาต่อแต่สายตาไม่รักดีกลับเอาแต่มองห***มสีชมพูเล็ก ๆ นั่นอยู่ตลอดจนเธอต้องชักสายตากลับมาที่แผลอีกครั้ง
“ก็เมื่อกี้ผมเจ็บตอนนี้ไม่เจ็บแล้วครับเพราะพยาบาลส่วนตัวมือเบาเหมือนนุ่น” ลีอาร์บอกน้องพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันสีขาวสะอาด
“ใครเป็นพยาบาลคุณมิทราบ“
”ก็คุณไงยืนทำแผลให้ผมอยู่เนี่ยไม่เรียกพยาบาลเรียกอะ
