“สรุปมึงจะเอาไงเรื่องน้ำฝนมึงจะมาแอบอยู่แอบกินกันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย สักวันไอ้ลมต้องรู้ไอ้เหี้ยนั่นยิ่งตาสับปะรดอยู่หรือดีไม่ดีตอนนี้มันอาจจะรู้แล้วก็ได้” ฟาโรบอกลีอาร์สองวันที่เขาไปเยอรมันเขาคิดแทนมันตลอดเรื่องนี้ไม่ได้เห็นใจมันแต่เขาสงสารน้ำฝนไม่อยากให้ต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับเมียเขาเมื่อหลายปีก่อน
“กูว่าจะไปวันนี้”
“เออ ดีไปบอกเขาซะหรือไปตายก็ถือว่ามึงได้บอกแล้วไปแสดงความจริงใจของมึงออกมาไอ้ลีโอพี่มึงละ”
“ใครถามถึงกู?” เสียงแหบห้าวของลีโอดังเข้ามาเขามาทันได้ยินตอนที่มาเฟียฟาโรถามถึงเขาพอดี
“ตายยากชิบหายน้องมึงเอาลูกสาวสุดรักสุดหวงของเขามากกพามันไปรับผิดชอบเลยไอ้สัส” ฟาโรหันไปบอกลีโอถึงจะไม่เคยพูดคุยกันแต่ฟาโรก็เจอลีโอบ่อย ๆ ตามงานต่าง ๆ
“หึ! ครั้งก่อนไม่ตาย ครั้งนี้ไม่รอด” ลีโอหันไปหัวเราะในลำคอใส่น้องชายที่เขามาก็เรื่องนี้เลย
“กูก็ไม่ได้กลัวอยู่แล้ว” ลีอาร์เอ่ยขึ้น
“คุณลุงข๋าท
