พ่อพายุยืนมองลูกสาวของตัวเองที่นั่งกอดอีกคนร้องห่มร้องไห้ตั้งแต่เล็กจนโตลูกไม่เคยร้องไห้ขนาดนี้มาก่อนเลย ตาคมก้มลงไปมองอาวุธในมือที่มันทำร้ายทั้งคนอื่น ทำร้ายลูกให้ต้องเจ็บปวด เขาหันไปมองยังแม่ของลูกแม่รินหันหน้าหนีไปทางอื่นทันที
“ฮือ…เฮีย ตื่นขึ้นมาคุยกับฝนก่อนสิ” มือหนาที่จับน้ำฝนเอาไว้หล่นลงพื้นบอกให้รู้ว่าเขาหมดสติไปแล้ว น้ำฝนร้องเรียกคนบนตักเสียงหลง
“คุณลุง!!!” ฟาเดียเองก็ร้องเรียกลีอาร์เสียงดังหลานสาวตกใจมากหลังจากเห็นลุงนิ่งไป
“คุณตาใจร้ายหนูไม่รักคุณตาแล้วคุณตาทำร้ายคุณลุงของหนู ฮือ…” ฟาเดียยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะวิ่งออกนอกบ้านไป
“เดีย! เดีย!” พ่อเมฆร้องเรียกหลานเสียงดังลั่น
“ผมขอร้องนะครับให้ผมพานายไปหาหมอเถอะนะครับ” อาโนว์เอ่ยบอกเจ้าของบ้านขึ้นอีกครั้งสองขาแกร่งทรุดลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าพ่อพายุ
พรึบ!
“ปล่อยแม่เพลิง” มีรินสะบัดตัวออกจากลูกชายด้วยความโมโหเธอมองลูกทั้งสอ
