บทที่ 4 อย่ามายุ่งกับลูกสาวกู

ทั้งสองต่างคนก็ต่างยืนนิ่งมีเพียงลีอาร์ที่ยกยิ้มมุมปากใส่คนตัวเล็กตรงหน้า ลีอาร์ตั้งใจจะไปโรงงานอีกที่แต่เพราะไม่ได้ไปที่โรงงานนั้นนานเขาก็อยากจะซื้อของใช้จำเป็นอุปกรณ์การทำงานของตัวเองแต่ดันโชคดีเจอเข้ากับคนตัวเล็กที่เขาสนใจและดูเหมือนเธอจะจำเขาไม่ได้จริงๆ ทั้งสองต่างจ้องมองกันและกันนิ่งแต่น้ำฝนกลับรู้สึกไม่ชอบสายตากับรอยยิ้มมุมปากของคนตัวสูงเอาซะเลย “ขอทางหน่อยครับ” เสียงของพนักงานเก็บรถเข็นในห้างดังขึ้นพร้อมกับรถเข็นที่ชายคนนั้นเข็นเข้ามา ลีอาร์จับไปที่ต้นแขนเล็กของน้องแล้วดึงตัวเธอเข้าหาตัวเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายแต่ทว่าเสียงทุ้มต่ำของใครอีกคนก็ดังตามมา ”ปล่อยมือจากลูกสาวกูเดี๋ยวนี้“ พ่อพายุเอ่ยเสียงดังหลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนจับแขนลูกสาวเขาอยู่ พรึบ!! น้ำฝนสะบัดแขนออกจากมือหนาของลีอาร์และสาวเท้าเดินเข้าไปหาพ่อตัวเองทันที กลิ่นน้ำหอมแสนหวานลอยไปเตะจมูกของลีอาร์ทำให้เขารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด “มันทำอะไรลูก..?” พ่อพายุถามลูกเพราะคิดว่าชายหนุ่มทำอะไรลูกรักของเขา “เปล่าค่ะ หนูถอยไปชนเขา” น้ำฝนบอกพ่อออกไป เธอชนเขาเองจริงๆ พ่อพายุหันไปมองหน้าลีอาร์สายตาไม่เป็นมิตรอย่างไม่คิดปิดบัง ลีอาร์รับรู้ได้ถึงรังษีความหวงที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนา จนเขาต้องยกยิ้มในใจ `คนนี้เหรอวะพ่อพายุ` ลีอาร์ได้แต่คิดคนเดียวในใจเขาเห็นรูปพ่อพายุมาแล้วจากในใบประวัติที่ลูกน้องหามาให้ แต่เมื่อได้มาเห็นตัวจริงคนตรงหน้ากลับดูดุและหน้าตาเอาเรื่องมากกว่าในรูปซะอีก ทั้งสองสบตากันนิ่งก่อนที่พ่อพายุจะละสายตาหันไปหาลูกสาว ”ไปกันแม่รออยู่“ ”ค่ะ“ น้ำฝนรับคำสองพ่อลูกก็เดินออกไปจากตรงนั้น ลีอาร์ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมใบหน้าหล่อค่อย ๆ ยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้ง ”ผมขนลุกมากนาย นายอย่าไปยุ่งกับเธอเลยนะครับดูพ่อเขาหวงมาก“ อาโนว์เอ่ยบอกเจ้านายเขาหายใจไม่ทั่วท้องและรู้สึกกลัวสายตาของคนที่ชื่อพายุมาก ”หึ ยิ่งหวงกูยิ่งอยากได้“ ลีอาร์เอ่ยบอกลูกน้องเขารู้สึกอยากครอบครองคนตัวเล็กมากขึ้น ยิ่งพ่อของเธอออกอาการห่วงไข่มากแค่ไหนเขากลับรู้สึกอยากได้ ลีอาร์สาวเท้าเดินตามหลังสองพ่อลูกไปห่าง ๆ ทำตัวราวกับเป็นนักสืบ เขาคอยจ้องมองพฤติกรรมของน้ำฝนและพ่อพายุที่ปฏิบัติต่อเมียและลูก ไม่ต้องสนิทแค่เห็นผ่าน ๆ เขาก็รู้แล้วว่าพ่อพายุรักลูก รักเมียมากแค่ไหน “นายครับไปกันเถอะครับ” อาโนว์แทบจะกราบกรานเจ้านายเขาคอยเรียกให้เจ้านายไปจากตรงนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เจ้านายก็เอาแต่ยืนมือล้วงกระเป๋าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ด้านพ่อพายุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม่รินในร้านแบรนด์เนมชื่อดังรู้สึกถึงสายตาของใครที่จ้องมาทางเขา ๆ ก่อนที่พ่อจะหันไปมองตามความรู้สึกแต่กลับไม่เห็นใครยืนอยู่ ภาพของลีอาร์ค่อย ๆ ลอยเข้ามาในสมองทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าสายตาของชายหนุ่มคนนั้นที่มองลูกสาวเขามันเป็นแบบไหนใจแกร่งเริ่มเป็นห่วงลูกสาวมากขึ้น “นายครับ” อาโนว์รีบดึงร่างหนาของเจ้านายหลบเข้าไปในร้านข้าง ๆ ที่ขายชุดชั้นในสตรี “กลัวอะไรของมึงวะ” ลีอาร์หันไปถามลูกน้องคนสนิทด้วยความโมโหไม่รู้มันจะกลัวอะไรนักเขายังไม่กลัวเลย “เออ คุณลูกค้าสนใจแบบไหนสอบถามได้นะคะ” พนักงานที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเดินมาทักทายลูกค้าชายหนุ่มที่ดูหล่อจนเธอแทบจะละลาย “เปล่าครับ ผมพาเจ้านายเดินเข้าผิดร้านขอโทษด้วยนะครับ” อาโนว์ตกใจมากเมื่อหันไปด้านหลังเห็นเข้ากับชุดชั้นในผู้หญิงมากมาย ”พ่อว่าใบนี้สวยไหมคะ“ น้ำฝนหยิบกระเป๋าใบสีขาวมาสะพายไหล่และหันซ้ายหันขวาให้ผู้เป็นพ่อดู ”สวยเอาสิเหมาะกับลูกดี“ ”แม่เอาสีดำนะคะ สีดำเหมาะกับแม่ที่สุด“ ลูกสาวหยิบอีกใบที่เป็นสีดำให้แม่ดู ”จ๊ะ แม่ชอบสีดำมากกว่าสีขาวมันเปื้อนง่ายและดูเด็กไป” “เมียพ่อก็ไม่ได้แก่สักหน่อย” มือหนาลูบเบา ๆ ที่แผ่นหลังของแม่รินและเอ่ยบอกออกไป แม้อายุจะมากขึ้นแต่ความหวานของพ่อพายุก็ไม่เคยลดน้อยลงไปเขายังหยอดคำหวานให้กับภรรยาทุกวัน ความรักของทั้งสองไม่เคยจืดชืดลงเลย “หวานจริง ๆ นะคะพ่อใครเนี่ย” น้ำฝนแม้จะชินกับท่าทีและคำพูดเหล่านี้ของพ่อก็ยังอดที่จะเอ่ยแซวพ่อไม่ได้ “หึ ลูกกับแม่เลือกตามสบายเถอะเดี๋ยวพ่อไปนั่งรอ” พ่อพายุหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนที่จะเดินออกมาจากเมียและลูก เขาเดินออกจากร้านแบรนด์เนมชื่อดังสายตาคมคอยกวาดหาชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก่อนหน้า ทว่ามันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลีอาร์เดินออกมาจากร้านข้าง ๆ พอดี “มึงสินะที่คอยแอบตามดูลูกสาวกู” พ่อพายุเอ่ยถามเสียงเรียบแต่ภายใต้ความเรียบเฉยนั้นก็ยังมีความดุดันเอาเรื่องอย่างไม่คิดปิดบังเขาคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นมันแน่ๆ “ครับ ผมเอง” “นะ นาย!” อาโนว์เอ่ยเรียกนายตัวเองเสียงหลง นี่มันท้าทายคนตรงหน้าชัด ๆ อาโนว์ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาถึงกลัวครอบครัวนี้นักหรืออาจจะเป็นเพราะเขาอ่านประวัติต่าง ๆ มาเยอะมากกว่าที่นายเขารู้ “อย่ามายุ่งกับลูกกูเด็ดขาด” พายุเอ่ยบอกกรามหนาบดเข้าหากันแน่นจนสันกรามนู้นชัดขึ้น “ผมชอบ ผมคงไม่ยุ่งไม่ได้ครับ” หมับ!!!! “มึงอยากลองดีกับกู” พ่อพายุกระชากคอเสื้อของลีอาร์ที่มีความสูงไล่เลี่ยกันกับเขาเข้าหาตัวและเอ่ยถามเสียงลอดไรฟัน ตาคมจ้องมองเข้าไปในตาของลีอาร์ราวกับแผดเผากัน ลีอาร์ก็ไม่แม้แต่จะหลบสายตาคู่นั้น “นะนายครับ” เป็นอีกครั้งที่อาโนว์จะต้องเรียกเจ้านายของตัวเอง “ผมไม่ได้อยากลองดีหรอกครับผมแค่ชอบลูกสาวคุณ” “กูจะบอกมึงอีกครั้ง อย่ามายุ่งกับลูกสาวกู” พ่อพายุไม่คิดจะสนใจว่าคนตรงหน้าเขาเป็นใครแต่สิ่งที่เขาสนใจคือ ห้ามมายุ่งกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาต่างหาก ๆ อีกคนไม่คิดที่จะฟังกันเขาเนี่ยแหละจะหยุดชายหนุ่มคนนี้เอง พรึบ! หลังจากทำหน้าที่พ่อที่ต้องคอยปกป้องลูกสาวแล้ว พ่อพายุปล่อยมือจากคอเสื้อของลีอาร์และเดินกลับเข้าไปในร้านแบรนด์เนมอีกครั้ง ลีอาร์ยกมือขึ้นมากระชับเสื้อของตัวเองให้เข้าที่และยกยิ้มมุมปากขึ้นเขาไม่ได้รู้สึกกลัวอีกคนแต่อย่างใดแต่กลับอยากรุกให้มากกว่านี้เข้าไปอีก เขาอยากได้คนตัวเล็กมาเป็นของเขาเองให้เร็วที่สุด ”นายผมว่าพอเถอะนะครับ ถ้าเรายังไปยุ่งกับเขามันจะมีผลกับการทำงานของเรา ๆ อาจจะอยู่ที่นี่ไม่เป็นสุขนะครับ“ ”เป็นสุขสิวะกูจะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขเพราะกูจะมีเมียมึงก็จะมีนายหญิงไม่ดีใจเหรอวะ“ ลีอาร์เอ่ยบอกลูกน้องเขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จนอาโนว์ต้องถอนหายใจยาว ๆ ออกมา งานนี้เขาคงต้องบอกคุณลีโอกับนายใหญ่เอาไว้ก่อนเพราะดูท่าปัญหาใหญ่กำลังจะมาถึงในอีกไม่นานนี้ ลีอาร์เดินไปจากตรงนั้นเพื่อไปทำธุระของตัวเองต่อไม่นานเขาก็นั่งรถต่อไปยังโรงงานอีกที่ทันที ^^