บทที่ 3 สนใจ

-เช้าวันใหม่ 07:30 น.- ลีอาร์ตื่นแต่เช้าอย่างเช่นทุกวันตามประสาคนไม่ชอบตื่นสายการตื่นแต่เช้าจะมีเวลาให้เขาได้ทำอะไรมากขึ้น เช่น การออกกำลังกาย หลังจากออกกำลังกาย อาบน้ำเสร็จลีอาร์ก็ลงมาจากชั้น 2 ของบ้านเพื่อรับประทานอาหารมื้อเช้าที่แม่บ้านเป็นคนจัดเตรียมเอาไว้ให้ “นายจะรับมื้อเช้าก่อนไหมครับ” อาโนว์เอ่ยถามเพราะเขาก็มีเรื่องหลายเรื่องที่จะต้องรายงานให้เจ้านายทราบ “งานที่ให้ไปสืบมาได้เรื่องยังไง” ลีอาร์เอ่ยถามลูกน้อง ทั้งคืนเขาร้อนใจจนแทบนอนไม่หลับ “ได้มาแล้วครับ” อาโนว์ส่งกระดาษสีขาวในมือหลายใบให้กับเจ้านาย ภายในคืนเดียวคนของเขาสืบหาข้อมูลมาจนครบ ลีอาร์นั่งดื่มกาแฟไปอ่านข้อมูลในมือไปพลางอมยิ้มออกมาด้วยความชอบใจก่อนที่เขาจะไปหยุดสายตาอยู่ที่อายุของเธอ “อายุ 24 ปี” ลีอาร์เอ่ยขึ้นและหันไปมองยังลูกน้องที่ยืนอยู่ “ครับ เธออายุ 24 ปี” อาโนว์พยักหน้ารับ ลูกน้องย้ำกับเขามาแล้วว่าที่สืบมาถูกต้องและแน่ชัดทุกอย่าง “เธอเป็นดีไซเนอร์จบมาจากต่างประเทศครับ ลูกสาวคนเดียวของคุณพายุ หลานสาวคุณสายลมครับ“ อาโนว์เอ่ยบอกเจ้านายเขาทำสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักอีกใจก็ไม่อยากให้เจ้านายเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวนี้เลย ”ทำไม“ ลีอาร์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นความกังวลในสายตาของลูกน้อง ”ผมว่าเราอย่าไปยุ่งกับเธอเลยนะครับ นายหล่อ รวยขนาดนี้จะชอบใครก็ได้“ เจ้านายเขาทั้งหล่อและรวยอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ย่อมได้ แต่กับน้ำฝนดูท่านายเขาจะต้องเจอศึกหนัก “กูสนใจคนนี้” “แต่…” “ไม่มีแต่ ไปเตรียมรถเดี๋ยวไปโรงงาน” อาโนว์ทำท่าจะเอ่ยพูด ลีอาร์บอกลูกน้องขึ้นซะก่อนเขาไม่สนว่าอาโนว์คิดหรือรู้สึกยังไงคนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ “ครับ” อาโนว์ก้มหน้ารับคำและเดินออกไปจากห้องครัว ลีอาร์ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือเขาไม่สนใจข้อมูลในส่วนอื่นเลยนอกจากประวัติส่วนตัวที่เกี่ยวกับน้ำฝนเท่านั้น หลังจากได้อ่านประวัติของเธอแล้วลีอาร์กลับรู้สึกพอใจและสนใจในตัวเธอมากเข้าไปอีก เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นถึงดีไซเนอร์ที่ออกแบบเสื้อผ้าให้กับดาราดัง ๆ ในต่างประเทศมาแล้วมากมาย กระทั่งการทานมื้อเช้าของเขาจบลง… @โรงงานผลิตเครื่องจักรที่ 1 ย่านชานเมือง ร่างหนาสาวเท้าลงจากรถตู้หรู “เชิญนายด้านนี้เลยครับ” ผู้จัดการโรงงานมารอต้อนรับเจ้านายก่อนจะเชิญลีอาร์ให้เข้าไปตรวจดูเอกสารในห้องทำงาน ถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงงานที่ผลิตเครื่องจักรไม่ถูกกฎหมายแต่ทุกอย่างภายในโรงงานถูกออกแบบมาอย่างดีและมีสิ่งอำนายความสะดวกครบครันให้กับลูกน้อง “นายจะตรวจเอกสารก่อนหรือว่าตรวจโรงงานก่อนครับ“ ผู้จัดการโรงงานเอ่ยถามขึ้น เขารู้สึกกลัวและเกรงใจลีอาร์เป็นอย่างมาก “ตรวจเอกสารก่อน มีอะไรที่ต้องตรวจเอามาให้หมด” ”ครับ“ ผู้จัดการโรงงานไม่รอช้ารีบไปขนเอกสารบนโต๊ะมาให้เจ้านาย ลีอาร์ไม่เคยเกี่ยงงานไม่ว่างานจะมากแค่ไหนเขาก็จัดการได้หมดตามประสาคนทำงานที่ทำงานช่วยผู้เป็นพ่อมาตั้งแต่สมัยเรียน หลายชั่วโมงผ่านไปลีอาร์ก็ยังนั่งเซ็นเอกสารบนโต๊ะไม่ขยับไปไหน อาโนว์ที่อยู่ด้วยกันมานานรู้ใจผู้เป็นนายดีถึงเวลาเขาก็เสริฟ์กาแฟ เสริฟ์น้ำให้กับเจ้านาย “พนักงานทำงานหนักมากไหม คนพอหรือเปล่า” ลีอาร์เอ่ยถามลูกน้อง หากพนักงานในโรงงานทำงานหนักมากเกินไปเขาก็จะให้รับพนักงานใหม่เพิ่ม “ค่อนข้างหนักครับเวลามีงานมาเยอะ ๆ แทบไม่ทันครับนาย ผมว่าเราควรรับคนเพิ่ม“ “จัดการให้เรียบร้อย” “ครับ” อาโนว์รับคำและเดินไปหาฝ่ายบุคคลเพื่อสั่งงานให้เปิดรับคนเพิ่ม - อีกด้าน - น้ำฝนกำลังนั่งดูแบบเสื้อผ้าที่เธอเป็นคนออกแบบเอาไว้หลายแบบใบหน้าสวยดูเคร่งเครียดมากร้านก็จะเปิด แบบชุดที่จะใช้เป็นคอลเล็กชั่นแรกก็ยังตัดสินใจไม่ได้ เธอกวาดสายตามองแบบชุดบนโต๊ะก่อนจะเห็นเข้ากับนามบัตรที่พนักงานในผับให้เธอในคืนนั้น “ลีอาร์เหรอ ทำไมชื่อคุ้น ๆ จัง” เธอเอ่ยพึมพำหลังจากอ่านชื่อเจ้าของนามบัตรใบนั้น เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเธอรู้สึกคุ้นชื่อนี้มากจริง ๆ ”ยังไม่ได้โทรไปขอบคุณเขาเลยที่จ่ายค่าเหล้าให้วันนั้น“ น้ำฝนหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์บนนามบัตรเธอตั้งใจจะโทรไปขอบคุณเขาคนนั้นแต่ทว่า… Rrrrr Rrrrr เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น “ค่ะ พ่อ” นิ้วเรียวกดรับสายผู้เป็นพ่อทันที “ลูกทำอะไรอยู่ว่างไหม” พ่อพายุเอ่ยถามลูกสาว “ว่างค่ะ ฝนนั่งดูแบบชุดอยู่” “ไปช็อปปิ้งไหม” พ่อพายุเอ่ยถามลูกสาวขึ้นอีกครั้ง “ถ้าพ่อจ่ายหนูไปค่ะ ถ้าจ่ายเองไม่ไปหรอกเสียดายเงิน” น้ำฝนเอ่ยบอก การได้รีดไถ่พ่อหรือพี่ชายเป็นงานถนัดของเธอ “หึ พ่อชวนพ่อก็ต้องจ่ายอยู่แล้วไปก็ลงมาพ่อกำลังจะเลี้ยวรถเข้าไป” “รอแป๊บนะคะ” น้ำฝนรีบเก็บงานบนโต๊ะด้วยความดีใจก่อนจะคว้าเอากระเป๋าสะพายและวิ่งออกจากห้อง ร่างบางสาวเท้าเร็ว ๆ เดินไปยังรถสปอร์ตหรูของผู้เป็นพ่อที่จอดรออยู่ไม่ไกล “แม่ล่ะคะ” ลูกสาวเอ่ยถามขึ้นหลังจากเปิดประตูไปแล้วไม่เห็นแม่ของตัวเองมาด้วย “แม่รออยู่ที่ห้างแล้ว” “งั้น ไปเลยค่ะหนูจะช็อบให้หมดห้างไปเลย” เธอขึ้นไปนั่งยังที่ข้าง ๆ คนขับ พ่อพายุรู้ดีว่าลูกสาวตัวเองขี้งกมากแค่ไหนวันนี้เมียไปช็อปเขาเลยต้องรีบออกจากบริษัทและพาลูกสาวไปช็อปด้วย “ร้านจะเปิดเมื่อไหร่” พ่อพายุเอ่ยถามลูกสาว “หนูว่าจะเปิดอาทิตย์หน้าค่ะ พ่อว่าไงคะ“ ”ไม่รู้จะเปิดทำไมให้เหนื่อย คุณปู่ว่ายังไงบ้าง“ ตัวพ่อพายุเองไม่อยากให้ลูกสาวทำอะไรเลย แค่มาอยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่ดูซีรีย์ก็พอแล้ว ”คุณปู่ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ คุณปู่ยังจะให้เงินหนูด้วยนะคะ” ผู้เป็นพ่อถอนหายใจยาวออกมา เขาไม่สนับสนุนแต่ปู่นี่สิที่สนับสนุนน้ำฝนทุกอย่าง จนรถหรูขับมาถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่ายใจกลางเมือง พ่อพายุขับรถเข้าไปจอดยังช่องจอดรถ vip ของห้าง ก่อนที่ทั้งสองจะลงจากรถแขนเรียวคล้องเข้าไปที่แขนแกร่งของผู้เป็นพ่อและสาวเท้าเดินเข้าไปในห้าง ”แม่อยู่ไหนคะ“ ”ลูกลองโทรถามแม่ดูพ่อเข้าห้องน้ำก่อน“ พ่อพายุเดินมาหยุดตรงทางเดินเข้าห้องน้ำ น้ำฝนไม่รอช้าหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาแม่ เธอลืมเรื่องที่จะโทรไปขอบคุณเจ้าของนามบัตรนั้นไปซะสนิท มือบางหยิบมือถือขึ้นมาแนบหูก่อนที่เธอจะสาวเท้าถอยหลังเพื่อหลีกทางให้กับผู้คนที่เดินไปเดินมาโดยที่เธอไม่ทันได้ระวังหลัง ปัก!!!! พรึบ ร่างบางถอยไปชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคน “ขอโทษนะคะฉันไม่ทันได้ดู” เธอหันไปก้มหน้าขอโทษด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของร่างหนาที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ลีอาร์ยิ้มกริ่มออกมาหลังจากเห็นเข้ากับใบหน้าสวย เขาไม่รู้เลยว่าเป็นเธอตาคมกวาดสายตามองไปทั่วร่างบางคนตัวเล็กกับชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาม้านิด ๆ มันสวยเท่ห์ น่ารักจนเขารู้สึกแปลกใจ เขาเจอเธอครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 การแต่งกายของเธอคนละแนวกันทั้ง 3 ครั้งแต่ไม่ว่าเธอจะใส่อะไรมันก็ดูสวยและเข้ากับเธอไปหมด “คุณเจ็บตรงไหนไหมครับ” ลีอาร์ไม่ลืมที่จะเอ่ยถามคนตรงหน้า “ไม่ค่ะ” น้ำฝนไม่ได้เจ็บตรงไหน เธอเอาแต่มองเขานิ่งบอกให้ลีอาร์รู้ว่าเธอจำเขาไม่ได้อย่างแน่นอนแตกต่างจากเขาที่จำเธอได้ดีไม่เคยลืมเลย ^^