เซฟเฮาส์ สูงสามชั้นหลังป่าทึบที่กบดานของหลิงกงเจ้าพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ร่างหนานั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงานในมือคีบบุหรี่และอัดนิโคตินเข้าปอดก่อนที่เขาจะพ่นควันสีเทาออกจากปากอย่างอารมณ์ดี กลิ่นควันบุหรี่ลอยคละคลุ่งไปทั่วทั้งห้อง
”ฮือ…ปล่อยพวกเราไปเถอะนะคะอย่าส่งพวกเราไปขายเลย“ เด็กสาวคนหนึ่งร้องไห้โฮออกมาข้อมือสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยเชือกจนแดงและมีเลือดซึมออกมาจากแรงพยามที่จะเอาเชือกออกของเธอเอง เธอเหมือนจะกล้ากว่าทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ไม่มีใครกล้าร้องไห้หรือร้องของชีวิตจากพ่อค้ายาเสพติดคนนี้เลย
ปัง!! มือหนาตบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ เขารู้สึกหงุดหงิดรำคาญเสียงร้องไห้นี้ซะจริง
“มึงควรทำตัวให้ชินเข้าไว้นะเพราะไปถึงที่นู้นจะมานั่งร้องไห้งอแงแบบนี้ไม่ได้นะบอกไว้ก่อนเพราะมึงจะต้องไปรับแขกหัดทำตัวให้มันดี ๆ เข้าไว้จะได้ไม่เจ็บตัว“
หลิงกงลงจากโต๊ะทำงานมือหนาบีบสองแก้มของเด็กส
