แม้จะทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่เพียงไม่นานระหว่างเขาและเธอก็ไม่มีช่องว่างอีกต่อไป สองกายกอดก่ายกันอย่างแน่นหนา ขณะที่ฝ่ามือของคนทั้งคู่ลูบไล้กันไปมาอย่างสะเปะสะปะ ราวกับกำลังปลดเปลื้องเปลือกนอกแสนน่ารำคาญออกไป ตอนนี้ในหัวของเกวลินลืมสิ้นแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
รู้แต่เพียงว่าตัวเองโหยหาความอบอุ่นอ่อนโยนที่เขามอบให้เหลือเกิน
ทางด้านของดนุพลเองก็ไม่ต่างกันเลย เพราะในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงความคิดที่อยากจะรักและทะนุถนอมคนตรงหน้า เขารู้แค่ว่าอยากทำให้เธอมีความสุข ไม่ว่าจะเรื่องใด ๆ ก็ตาม กระทั่งเริ่มสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายหายใจไม่ทันหลังจากถูกปล้นลมหายใจมานาน ปากหยักจึงจำต้องล่าถอยออกไป
"เก่งมากเลยค่ะน้องเกล พยายามได้ดีมากเลยนะรู้ไหม?" ร่างสูงกระซิบบอกคนบนตักอย่างชื่นชม ก่อนจะเลื่อนหน้าไปขบเม้มติ่งหูน้อยอย่างอดใจไม่ไหว ความปวดร้าวที่ทิ้งดิ่งลงไปยังหว่างขา มันทำให้ดนุพลรู้สึกทรมานขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
