ทางด้านดนุพลที่ได้ยินชัดเต็มสองรูหู ว่าคนตรงหน้าจงใจทำตัวห่างเหินอย่างที่เขาคิดจริง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่เพราะเห็นน้องเกลทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ ก่อนจะเค้นถึงสาเหตุของเรื่องนั้นว่าทำไปทำไม เขาจึงต้องทำให้เธอหายข้องใจเสียก่อน
“ผมรู้อยู่แล้วว่าเกลไม่ได้คิดจะจับผม แล้วผมก็ไม่ได้คิดที่จะไล่เกล
ออกด้วย ...ผมจะไล่เกลออกไปทำไม ในเมื่อผมต่างหากที่คิดจะจับเกลน่ะ?”
“คะ!?”
ใบหน้าตื่นตระหนกของเกวลิน ทำให้ดนุพลเข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายคงลืมไปหมดแล้ว ว่าเมื่อคืนนี้เขาสารภาพความในใจของตัวเองออกไป
ดูสิเนี่ย... เมื่อวานนี้พอเขาไม่ยอมพูดก็งอแง แต่พอพูด เจ้าตัวก็ดันลืมแล้วเสียได้ มันน่าจับมาสั่งสอนให้เข็ดจริง ๆ เชียว!
“เมื่อคืนนี้ผมก็บอกเกลไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่า ‘ผมชอบเกล’ น่ะ
อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้ว?” ชายหนุ่มมองคนที่ตัวเองกอดไว้อย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเชยคางคนที่ก้มหน้
