เกวลินไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน เพราะกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนที่คุณนุมาปลุกให้ตื่นตอนตีห้ากว่า ๆ ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา
คุณนุก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว แถมยังมีกระเป๋าเดินทางที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวกลับไปเอามาตอนไหนตั้งไว้พร้อมแล้วอีกต่างหาก ทั้งบนโต๊ะยังมีถุงโจ๊กกับปาท่องโก๋ร้อน ๆ ที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งซื้อมา เตรียมไว้จนพร้อมสรรพ
“คุณนุ...” ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่สำหรับเกวลินแล้ว สิ่งที่เขาทำให้มันเป็นอะไรที่อบอุ่นหัวใจเป็นอย่างมาก รอมยิ้มอ่อนหวานคลี่ออกบนใบหน้า ก่อนที่เธอจะสวมกอดคนที่อยู่ข้างเตียงตัวเองเอาไว้หลวม ๆ “ขอบคุณนะคะ”
ฝ่ามือหนัก ๆ ที่วางลงบนศีรษะ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะไซ้ศีรษะออดอ้อนคนอายุมากกว่า แต่เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่ได้มีเวลาเหลือมาก เธอจึงลุกไปจัดการตัวเองให้พร้อมต่อการออกเดินทางอย่างไม่อิดออด
หลังจากรับประทานอาหารเช้ารองท้องกันจนเรียบร้อ
