หลังจากที่แวะไปกินข้าวที่บ้านคุณย่าของเกวลินจนอิ่มแปล้ ดนุพลก็กลับมาประจำหน้าที่คนขับรถอีกครั้ง ตอนแรกเขาเข้าใจว่าน้องเกลจะค้างที่นี่สักคืนนึงเลยเตรียมเสื้อผ้ามาด้วย แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายเกรงใจที่จะต้องรบกวนวันหยุดของเขาถึงสองวัน หลังจากที่พักเหนื่อยกันสักพัก
พวกเราจึงตัดสินใจที่จะขับรถกลับกรุงเทพในช่วงเย็น
แม้จะกำลังขับรถอย่างตั้งใจ แต่ตาคมก็ยังไม่วายที่จะเหลือบมอง
เกวลินเป็นระยะ ๆ เธอดูเงียบลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่คุณย่าและป้า ๆ
มีปากเสียงกันหน้าอัฐิสถาน ซึ่งเขาพอจะเข้าใจเหตุผลที่ทำให้เธอไม่สบายใจในตอนนี้ แต่ด้วยรู้ดีว่าเรื่องนี้มันเป็นอะไรที่ค่อยข้างละเอียดอ่อน ดนุพลจึงไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองควรจะเข้าไปก้าวก่ายในเรื่องนี้รึเปล่า
“คิดอะไรอยู่เหรอเกล?”
เพราะทนไม่ได้จริง ๆ กับสายตาหงอยเหงาของคนข้าง ๆ สุดท้ายแล้วชายหนุ่มเลยตัดสินใจถามออกมา หลังจากเวลาผ่านไปสักระยะ
เกวลินที่แม
