บทที่ 31 เดี๋ยวก็ชิน

2873 Words

เกวลินนอนหอบหายใจอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ขณะที่ตากลมเหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย แต่เพราะคนที่นอนกกกอดเธออยู่จนถึงเมื่อครู่ผุดลุกออกไป มันก็ทำให้เธออดที่จะหันไปมองไม่ได้ ชุดนอนของพี่นุที่เธอยืมมาสวมใส่ ถูกเจ้าของถอดเขวี้ยงทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย แน่นอนว่ารวมถึงชุดนอนที่เขากำลังสวมใส่อยู่ในตอนนี้ด้วย หญิงสาวถึงกับตาโตขึ้นมาเลยทีเดียว เพราะทันทีที่กางเกงนอนของพี่นุถูกเหวี่ยงทิ้งไป ท่อนเอ็นอวบใหญ่ก็ดีดผึ่งออกมา เมื่อกี้ตอนที่มันเบียดอยู่แถวต้นขาเธอก็พอเดาได้อยู่แหละว่า ‘มันใหญ่มาก’ แต่นี่มันยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก! แล้วไอ้สิ่งนี้มันเคยเข้ามาตัวเธอได้ยังไงกัน? มันใหญ่เท่า ๆ กับแขนเธอเลยนะ ของแบบนั้นเธอรับไม่ไหวหรอก! ดนุพลที่กำลังวุ่นวายกับเสื้อผ้าที่พันแข้งพันขาตัวเองจนน่ารำคาญ หลังจากที่จัดการร่างกายของตัวเองและเกวลินให้กลับสู่ชุดวันเกิด เขาก็ไม่รอช้าเลยที่จะก้มลงตรวจสอบความพร้อมของน้องชายตัวเ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD